“เข้าใจแล้วค่ะ”
หลินเจียหมิ่นพยักหน้าจดจำไว้
หลังสั่งงานเรียบร้อย เจียงเทียนชูก็ลุกขึ้น เดินสวมรองเท้าส้นสูงไปยังโซฟา
เธอสะบัดปลายเท้าเบา ๆ ถอดรองเท้าออก ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนโซฟานุ่ม ๆ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบันทึกอะไรบางอย่าง
“อืม...?”
หลินเจียหมิ่นเดินเข้ามาใกล้อย่างสงสัย “รุ่นพี่จดอะไรอยู่เหรอคะ?”
“ฮึ ๆ!”
เจียงเทียนหรี่ดวงตากลมโตสวยงามลงช้า ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “ฉันกำลังจดลงสมุดเล่มเล็ก!”
“วันนี้อาจิ่นเรียกฉันว่าคุณเจียงตั้งสองครั้ง!”
“ตั้งสองครั้งแน่ะ!!!”
“นี่มันหมายความว่ายังไง?”
“ก็แปลว่าเขาไม่เห็นพี่สาวแท้ ๆ ที่คอยคิดถึงเขาทุกเรื่องอย่างฉันอยู่ในสายตาเลยน่ะสิ!”
“ฉันเพิ่งเข้ารับตำแหน่งแท้ ๆ ก็เลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนให้เขาแล้ว!”
“แล้วผลเป็นยังไง?”
“พอตื่นขึ้นมา เขาก็ทำตัวห่างเหินกับฉัน!”
“มิ่นมิ่น เธอดูเขาสิ!”
“...”
หลินเจียหมิ่นกลอกตาอย่างเอือมระอา แล้วเตือนว่า “รุ่นพี่ไม่ได้พูดต่อหน้าอาจิ่นเองเหรอคะว่าเรื่องนี้จบไปแล้ว?”
“ใช่ วันนี้จบไปแล้ว!”
เจียงเทียนชูตอบอย่างมั่นใจ “แต่พรุ่งนี้ก็เป็นวันใหม่แล้วนี่นา~”
“ที่จบไปก็เป็นเรื่องของวันนี้ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพรุ่งนี้ล่ะ?!”
“...”
หลินเจียหมิ่นดันแว่นขึ้น พลางหัวเราะเบา ๆ “อาจิ่นแย่แล้วล่ะค่ะ”
“แย่อะไรกัน!”
“ใครใช้ให้เขาทำฉันโกรธล่ะ!”
เจียงเทียนชูแค่นเสียงฮึ แล้วก้มหน้าพิมพ์ต่อ “อีกอย่าง ฉันเจียงเทียนชูไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นสักหน่อย!”
“ถ้าต่อไปอาจิ่นไม่ทำให้ฉันโกรธ ฉันก็ไม่มีทางรื้อฟื้นเรื่องเก่าขึ้นมาเองหรอก!”
“...”
หลินเจียหมิ่นเบ้ปาก ไม่ค่อยเชื่อเท่าไร
เธอชะโงกหน้าไปดูบันทึกในโทรศัพท์ของเจียงเทียนชู
บนหน้าบันทึกเขียนไว้ว่า
【วันที่ 15 มิถุนายน 2026 เวลา 15 นาฬิกา 13 นาที 43 วินาที】