“เรื่องพี่สาวน่ะ อย่าถามเลย”
“……”
ลู่จิ่นอ้าปากนิดหนึ่ง ก่อนจะกลืนความอยากรู้อยากเห็นกลับลงไป
หลังจากกินข้าวขาหมูเสร็จ ทั้งสองก็เรอออกมาอย่างอิ่มหนำแล้วเดินออกจากร้านอาหารเล็ก ๆ ขึ้นรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม กลับไปยังตึกฮั่นไห่
ระหว่างทาง ลู่จิ่นจับพวงมาลัยแล้วถามขึ้นมาลอย ๆ ว่า “พี่ชูคิดจะลงคลิปแรกเมื่อไหร่เหรอ?”
“อืม...”
เจียงเทียนชูเอนกายพิงเบาะข้างคนขับ หยิบมือถือออกมาดูวันที่ “ฉันยังไม่มีเวลาสมัครบัญชีเลย รอจัดการบัญชีเรียบร้อยแล้ว ค่อยลงคลิปแรกวันพุธหน้าแล้วกัน”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมามองลู่จิ่นแล้วถามเสียงเบาว่า “อาจิ่น พอลงคลิปแรกแล้วก็ต้องรีบเตรียมคลิปที่สองต่อทันที นายกดดันไหม?”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
ลู่จิ่นหัวเราะพลางส่ายหน้า “พี่ชู ฉันจะกดดันอะไรล่ะ... คนที่ต้องรับแรงกดดันคือพี่ต่างหาก”
“พอคลิปแรกลง กระแสก็มา พวกเกรียนคีย์บอร์ดก็จะตามมาเหมือนกัน”
“ต้องมีคนสงสัยว่าพี่เป็นประธานบริษัทตัวปลอม เป็นแค่คนที่บริษัทเอเจนซี่ปั้นขึ้นมา บางคนก็จะหาว่าพี่แค่สร้างภาพ ถ่ายคลิปเสร็จก็ล้วงคอให้อ้วก อีกพวกก็จะบอกว่าชุดกี่เพ้าของพี่ยืมมา กำไลหยกก็เป็นของเก๊”
“บนอินเทอร์เน็ต นอกจากเสียงชมพี่แล้ว ยังไงก็ต้องมีเสียงเหน็บแนมประชดประชันแน่ ๆ”
ลู่จิ่นเลิกคิ้วแล้วพูดต่อ “ถึงตอนนั้นพอเรื่องเริ่มบานปลาย กระสุนก็พุ่งเข้าใส่พี่เต็ม ๆ”
“ส่วนฉันที่อยู่เบื้องหลัง ก็ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่ต้องสนใจอะไร”
“อุ๊ย พูดมีเหตุผลนะ~”
เจียงเทียนชูพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนจะยักไหล่ “เหมือนประโยคที่ฉันเคยเห็นเลย—【ถ้าอยู่ในชีวิตจริง ฉันคงชมว่าสวยจัง แต่ที่นี่คือโลกออนไลน์ เธอยังต้องฝึกอีกเยอะ!】”
“แต่ก็เถอะ...”