ไม่กี่นาทีต่อมา
หลินเจียหมิ่นติดต่อร้านเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานประธานบริษัทอีกครั้ง
ทันทีที่ก้าวเข้าไป เธอก็เห็นเจียงเทียนชูกำลังพูดกับโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงหวานหยดว่า “รู้แล้วค่ะอาอิ้ง ขอบคุณนะคะ!”
“บ๊ายบายค่ะอาอิ้ง!”
วางสายแล้ว เจียงเทียนชูก็เงยหน้าขึ้น “มิ่นมิ่น รองเท้าส้นสูงจัดการเรียบร้อยหรือยัง?”
“ค่ะ”
หลินเจียหมิ่นพยักหน้าเบา ๆ “ทางร้านกำลังรีบแพ็กของอยู่ อีกเดี๋ยวจะมีคนเอาไปส่งที่หลิงหนานวานหมายเลข 1 ค่ะ”
“เพอร์เฟกต์!”
เจียงเทียนชูลุกขึ้น โบกมือเรียกหลินเจียหมิ่น “ไป! ฉันหิวจนจะตายอยู่แล้ว มิ่นมิ่น ไปกินมื้อเย็นกัน!”
“พี่เจียง อยากกินอะไรคะ?”
“อืม...”
“ร้านไห่ตี่เลาแล้วกัน!”
เจียงเทียนชูหยิบกระเป๋าใบจิ๋วหลุยส์วิตตองของตัวเอง แล้วเดินฉับ ๆ ไปทางประตูห้องทำงาน “ไม่ได้กินมานานแล้ว!”
“......”
หนึ่งชั่วโมงต่อมา รถเบนท์ลีย์ฟลายอิงสเปอร์สีขาวล้วนคันหนึ่งค่อย ๆ ขับออกจากลานจอดรถใต้ดินของศูนย์การค้าหยางเฉิงหว่านเซียง
เบนท์ลีย์ฟลายอิงสเปอร์สีขาวล้วน
เจียงเทียนชูลูบท้องที่อิ่มแปล้ เอนตัวอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเบาะหลัง พลางเล่นโทรศัพท์
หลินเจียหมิ่นซึ่งนั่งอยู่หลังพวงมาลัยมองเจียงเทียนชูผ่านกระจกมองหลัง เห็นอีกฝ่ายกำลังหัวเราะคิกคักกับโทรศัพท์
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าตอนนี้พี่เจียงคงกำลังอ่านนิยายหรือไม่ก็ไถคลิปสั้นอยู่
“พี่เจียง อ่านนิยายอีกแล้วเหรอคะ?”
“อื้อ!”
“เหลาเชาอัปเดตสองตอนคืนนี้ ฉันต้องรีบอ่านก่อนเลย! ช่วงนี้ฉันยุ่งขึ้น ไม่อย่างนั้นพอเขาลงปุ๊บ ฉันก็อ่านปั๊บแล้ว”
“เหลาเชา...คือนักเขียนนิยายออนไลน์ที่พี่เจียงเคยบอกว่าชอบที่สุดใช่ไหมคะ—【หลู่ซ่างถิงเฉา】?”
“ใช่ ๆ!”
เจียงเทียนชูกอดโทรศัพท์ไว้ ดวงตาเป็นประกายขณะพูด “ฉันอ่านหนังสือของเขาครบทุกเล่มแล้ว! เหลาเชาเขียนเก่งขึ้นเรื่อย ๆ เลย อาจิ่นก็เป็นแฟนคลับเขาด้วยนะ!”