“พี่ชูครับ!”
“ความจริงใจของพี่ชนะใจผมไปเต็ม ๆ เลยครับ!”
“เอาน่า อยู่กับพี่แล้วยังจะเกรงใจอะไรอีก รีบนั่งลงสิ”
เจียงเทียนชูเห็นลู่จิ่นลุกขึ้นยืน ก็ยิ้มพลางกวักมือเรียกให้นั่งลง “ดื่มชาสิ ถ้าไม่รีบดื่มเดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก”
“ครับ...”
ลู่จิ่นนั่งลงตามคำชวน แล้วยกถ้วยชาขึ้นมา
ตลอดหนึ่งชั่วโมงต่อจากนั้น ทั้งสองนั่งคุยกันอย่างสนิทสนม ยิ่งคุยก็ยิ่งถูกคอ
หัวข้อสนทนาเริ่มจากเนื้อเรื่องของ《พี่สาวเศรษฐีสาวแห่งชวนอวี่》 ไล่ไปถึงโครงสร้างและแผนการในอนาคตของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่ ก่อนจะปิดท้ายด้วยแนวคิดการดูแลบัญชีส่วนตัวของเจียงเทียนชู
ระหว่างนั้น ทั้งคู่ยังถกเถียงกันเล็กน้อยว่าโปเกมอนกับเซลดะ อะไรคือที่สุดกันแน่
เห็นแก่เงินเดือนปีละล้าน ลู่จิ่นจึงหันไปเข้าข้างอีกฝ่ายทันที “พี่ชูพูดถูกแล้วครับ ผมก็คิดว่าเซลดะต่างหากที่เป็นที่สุด!”
“......”
หลังจากคุยกันอยู่พักหนึ่ง ลู่จิ่นก็เข้าใจแฟนคลับหัวแถวคนนี้มากขึ้นอีกขั้น
อย่าดูแค่ว่าพี่ชูเป็นประธานหญิงผู้ทรงอำนาจแห่งกลุ่มบริษัทฮั่นไห่...
แต่ที่จริงแล้ว เธอก็เป็นแค่สาวติดบ้านรุ่นเก๋าที่ชอบเล่นเกมและอ่านนิยายเท่านั้น
“แต่ว่า...”
ลู่จิ่นจิบชาที่ประธานสาวคนสวยชงให้ด้วยตัวเอง พลางคิดคำนวณอยู่ในใจ
อีกไม่นานเขาก็จะได้เป็นผู้บัญชาการกองจิ้นอี้แห่งกลุ่มบริษัทฮั่นไห่แล้ว
แต่ผู้บัญชาการที่ไม่มีลูกน้องอยู่ใต้บังคับบัญชา จะเรียกว่าผู้บัญชาการได้ยังไง?
ยิ่งไปกว่านั้น สำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่มีพนักงานเกือบสองพันคน อาคารทั้งหลังสูงถึง 38 ชั้น
ต่อให้วิ่งจนขาหัก เขาคนเดียวก็ตรวจสอบไม่ทั่วทั้งตึกหรอก!