จงไห่ไค่เซวี่ยน
หร่วนอวี้อุ้มเทียนเทียนนั่งอยู่เบาะหลัง ส่วนลู่เฉิงอวิ๋นขับรถโอร่า บัลเลต์แคตคันเท่ของพวกเขากลับบ้าน ต่างจากคู่สามีภรรยาทั่วไป ตกบ่ายวันแต่งงานพวกเขาไม่ต้องตรวจสอบรายการของขวัญ เพราะฝ่ายการเงินของบริษัทจัดการเรื่องเหล่านี้ให้ทั้งหมด
มื้อเย็นลู่เฉิงอวิ๋นลงมือทำเอง หร่วนอวี้คอยช่วยอยู่ข้าง ๆ ส่วนป้าจางดูแลเด็กอยู่ด้านนอกอย่างกระวนกระวายใจ เอาแต่กลัวว่าจะรักษางานที่ได้เงินเดือนเดือนละแสนหยวนไว้ไม่ได้
เพราะตอนแรกตกลงกันแค่ว่าให้เธออยู่เป็นเพื่อนหร่วนอวี้จนหมดช่วงให้นม ซึ่งช่วงให้นมก็คือหนึ่งปีหลังคลอด ตอนนี้ใกล้จะครบกำหนดแล้ว ลูกชายของเธอก็กำลังจะมาฝึกงานที่ปักกิ่ง ไม่รู้ว่าเจ้านายจะยังจ้างเธอต่อหรือเปล่า
ป้าจางคิดว่า ต่อให้ลดเงินเดือนเธอก็รับได้ ในใจตั้งไว้ว่าแปดพันหยวน
ในครัว
หร่วนอวี้ยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปตอนเขาทำปีกไก่น้ำผึ้ง พลางถามด้วยรอยยิ้มว่า “ขอถามคุณลู่หน่อยค่ะ ทั้งที่งานยุ่งขนาดนี้ คุณหาเวลาไปเรียนทำอาหารเมนูใหม่ ๆ ได้ยังไงคะ?”
ลู่เฉิงอวิ๋นกำลังคลุกเครื่องปรุงบนปีกไก่ เขาหันมาถามเธอพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก “แค่อ่านสูตรรอบเดียวก็ทำได้แล้ว คุณหร่วนทำไม่ได้เหรอครับ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าหร่วนอวี้หุบลงทันที
เธอพูดอย่างขุ่นเคืองว่า “อัจฉริยะบ้าบอ!”
หร่วนอวี้ถือโทรศัพท์อธิษฐานว่า “หวังว่าชาติหน้าฉันจะจำได้แม่นแค่เห็นครั้งเดียว แล้วกลายเป็นอัจฉริยะตัวโต๊โตที่ขยี้ลู่เฉิงอวิ๋นให้ราบคาบได้!”
ลู่เฉิงอวิ๋นปรุงเครื่องต่อ พลางพูดสบาย ๆ ว่า “ที่รัก ดูเหมือนปัญหาของคุณจะไม่ได้อยู่แค่เรื่องความจำ วิธีลงมือทำก็ยังต้องปรับปรุงอีกนะ”