ตอนที่ทั้งสองกลับมาพบกันอีกครั้ง ลู่เฉิงอวิ๋นบอกเพียงว่าเขารักเธอ และกลับไปหาตระกูลก็เพราะเธอ หร่วนอวี้คิดว่าหลังจากสาเหตุที่ต้องไปอยู่ร้านขายเป็ดเปลี่ยนไป คนที่ไถ่ตัวเขาออกมาอาจเป็นคนของตระกูลอัน
แต่หร่วนอวี้รู้สึกว่าคิดแบบนี้ก็เหมือนหลอกตัวเองอยู่บ้าง
ความจริงเป็นอย่างไรกันแน่ ไม่ควรเป็นการคาดเดาแบบเลือกพูดแต่เรื่องที่เข้าทางและจงใจหลีกเลี่ยงประเด็นอย่างที่เธอกำลังทำอยู่ หรือบางทีแท้จริงแล้ว เธอแค่อยากได้ยินคำตอบจากลู่เฉิงอวิ๋นว่าเขาไม่เคยพบกับนางเอก
แต่ลู่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้วถามว่า “เธอไม่ได้บอกคุณเหรอ?”
หัวใจหร่วนอวี้กระตุกวูบ เธอถามเสียงสั่นอย่างตื่นเต้น “ใคร... ใครเหรอ?”
“อาเฉียว” ลู่เฉิงอวิ๋นเอ่ยชื่อคนคนนั้นอย่างไร้อารมณ์ ก่อนจะพูดอย่างจนใจว่า “พวกคุณเจอกันทุกวัน ไม่ก็คุยโทรศัพท์กันยาวเหยียด ผมคิดว่าเธอคงเล่าให้คุณฟังหมดแล้ว”
เขาไม่เข้าใจว่าพวกเพื่อนสนิทคุยอะไรกัน แต่ก็ยังบอกเธอตามตรงถึงเรื่องราวทั้งหมด “อาเฉียวเป็นคนไถ่ตัวผมออกมา เธอจ่ายไปห้าสิบล้าน หลังจากนั้นผมก็คืนให้เธอหนึ่งร้อยล้าน ถือเป็นค่าขอบคุณ”
หร่วนอวี้แทบยืนนิ่งเป็นรูปปั้น
สมองราวกับถูกข้อมูลนับไม่ถ้วนถาโถมเข้าใส่ เสียงอื้ออึงในหัวทำให้เธอหยุดคิดไปชั่วขณะ ได้แต่พูดอย่างเหม่อลอยว่า “ที่แท้อาเฉียวก็คือซูจิงเฉียวนี่เอง”
ในจุดพลิกผันของเนื้อเรื่องเดิม นางเอกเป็นคนช่วยลู่เฉิงอวิ๋นไว้ และอาเฉียวก็คือนางเอกของนิยายต้นฉบับ
เป็นคู่ที่ถูกกำหนดไว้ให้ลู่เฉิงอวิ๋น
ลู่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้วมองเธอ “เป็นอะไรไป?”
หร่วนอวี้ยิ้มออกมาอย่างฝืดเฝื่อนยิ่งกว่าร้องไห้ แล้วบอกเขาว่า “ดูเหมือนเธอจะเป็นนางเอกในชีวิตของคุณนะ”