สิบนาทีต่อมา
ภายใต้การนำของอ็อตโต หลินฮุยเดินทางมาถึงโซนดี เขตสำรองโลหะ
แม้หลินฮุยจะเตรียมจิตใจมาแล้ว แต่เมื่อประตูบานมหึมาเลื่อนขึ้น ทัศนียภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็ยังทำให้เขาขยับใจไม่หยุด
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขา คือพื้นที่ใต้ดินขนาดมโหฬาร
และภายในพื้นที่นี้ กองโลหะทีละกองกองสุมทรงภูเขา กวาดสายตาไปก็ไม่เห็นที่สิ้นสุด
โลหะที่นี่ถูกจัดหมวดหมู่แยกประเภท มีทั้งเหล็กและเหล็กกล้าพื้นฐานที่สุด ไปจนถึงโลหะผสมพิเศษหลากชนิดที่กองทัพของจักรวรรดิคิดค้นขึ้น
จัดตามการจัดระดับระบบของผู้เล่น โลหะเหล่านี้ส่วนใหญ่อยู่ในระดับ 3 หรือ 4 ปริมาณรวมมหาศาลยิ่ง
"หนูน้อยหลิน นี่คือทรัพย์สินทั้งหมดที่ศูนย์หล่อของพวกเรามีตอนนี้" อ็อตโตยืนอยู่หน้าภูเขาโลหะลูกหนึ่ง หันไปมองหลินฮุย สายตาจ้องมั่น "แล้วอะไรนะ......ทองออบซิเดียน?"
หลินฮุยหัวเราะเสียงแห้ง ไม่เสียเวลาพูดเปลี่ยน ทำการเท[ทองออบซิเดียน]จำนวน 10000 หน่วยลงบนพื้นที่ว่างตรงหน้าอ็อตโต
มองดูกองโลหะสีดำราวกับสามารถกลืนกินแสงสว่างนั้น อ็อตโตตาค้าง น้ำลายเกือบไหลย้อย
"น้องหลิน!" อ็อตโตดีใจจนพูดไม่เป็นภาษา เรียกขานก็เปลี่ยนไป "นี่คือโลหะสำรองทั้งหมดของศูนย์หล่อ ยกให้นายทั้งหมด! จะย้ายยังไงก็ตามใจ!"
พูดจบ เขากลัวหลินฮุยจะเปลี่ยนใจเหมือนกับหวงกัน รีบหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมา โทรเรียกปรมาจารย์หล่อโลหะคนอื่น ๆ อย่างบ้าคลั่ง:
"ทุกคน ภายในห้านาทีมาประชุมกันที่ชั้นใต้ดิน 3! ฉันหาโลหะระดับ 7 มาให้พวกแล้ว! มาเร็วเร็วเร็ว!"