“ไม่ดีแล้ว......”
ถูถานมองภาพตรงหน้าแล้วตื่นตระหนก “โลกวิญญาณถูกจักรวาลมารปนเปื้อนไปเกือบหมดแล้ว! เทพบรรลัยจะเสด็จลงมายังโลกความจริงได้ทุกเมื่อ!!!”
อะไรนะ?!
คาคา เนบุ และซอก สามลอร์ดสูงสุดได้ยินดังนั้นก็ตกตะลึงเช่นกัน
ทำไมถึงเร็วขนาดนี้?!
เมื่อสติกลับคืนจากความตกใจ เนบุหันหัวปรี่ไปที่ถูถานทันที เสียงรีบร้อน: “ความคืบหน้าการซ่อมแซมชาร์ดเทพดาวถึงเท่าไหร่แล้ว?!”
ถูถานถอดหายใจยาว “95%!”
“แค่ 95% งั้นเหรอ?!”
ซอกพูดเสียงเย็นชา “สาปแช่ง! ถ้าไม่ใช่เด็กนั่นหลินฮุยมาทำลายแผนของเราซ้ำ ๆ ซาก ๆ ยังขโมยเรือรบของเราไปตั้งมากมาย เราจะตกอยู่ในสภาพเสียเปรียบแบบนี้ได้อย่างไร!”
“ไม่มีเวลามาบ่นแล้ว” ถูถานตัดสินใจทันที
“พวกเจ้าสามคน หยุดสนใจหน่วยซุ่มยิงซะ รีบไปยังเมืองที่ใกล้ที่สุด ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด รีบไปเก็บกวาดวิญญาณที่เหลืออีก 5% สุดท้ายมาให้ข้า!”
คาคา เนบุ และซอกมองหน้ากันสักครู่ ต่างรู้ว่าถึงวิกฤตชี้ขาดความเป็นความตายแล้ว จึงพยักหน้าหนัก: “รับคำ!”
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่พวกมันกำลังจะหันตัวจากสะพานบัญชาการไป ก็มีเสียงกลไกอันทรงอำนาจดังขึ้น
“ถูถาน คาคา เนบุ ซอก มาที่ประจัญบานทันที”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทัพพีของลอร์ดสูงสุดทั้งสี่ตัวสั่นเล็กน้อย จากนั้นจึงก้มหัวกลไกลง: “รับคำ!”
พวกมันไม่กล้าอ้อยอิ่งแม้แต่ครึ่งวินาที ทันทีที่ขับเรือลาดตระเวนมุ่งหน้าไปยังประจัญบาน