หลินฮุยเหลือบมองเกราะแบบรีแอคทีฟด้านหน้ารถบ้าน มีกระดูกหนามของสายพันธุ์ต่างถิ่น "หนามขาว" ปักอยู่หนึ่งอัน
แค่กระดูกหนามอันเดียว ก็ทำให้ค่าป้องกันของรถบ้านลดลง 2% แล้ว
หลินฮุยไม่ได้ลงจากรถไปจัดการ แต่ขับรถไปที่ซากของหนามขาวก่อน ใช้ฟังก์ชัน [เก็บอัตโนมัติ] กวาดของปล้นพวกนั้นเข้าไปในพื้นที่จัดเก็บ
จากนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่รถถังหลักที่เสียกลางทางคันนั้น
นี่มันของดีชิ้นใหญ่เลยนะ!
ถึงแม้สายพานจะขาด ป้อมปืนจะพัง แต่เหล็กเกราะทางทหารสิบกว่าตันนั่นมันของจริง!
ถ้าแยกชิ้นส่วนมันได้ เหล็กกล้าพิเศษในต่างมิติก็จะเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย!
หลินฮุยจอดรถไว้ข้างรถถัง เตรียมจะสั่ง "แยกชิ้นส่วน"
แกร๊ก——
เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นขึ้นมาทันที
ฝาปิดด้านบนของรถถังค่อยๆ เปิดออกเป็นร่องอย่างช้าๆ
ตามมาด้วยมือขาวซีดข้างหนึ่งยื่นออกมา ใช้แรงผลักฝาปิดออกอย่างยากลำบาก
เด็กสาวคนหนึ่งในชุดกันหนาว ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำมันเต็มไปหมด คลานออกมาจากข้างในอย่างสภาพยับเยิน
เธอไออย่างรุนแรง เห็นได้ชัดว่าอยู่ในรถถังที่ร้อนอบอ้าวนั่นจนแทบขาดใจ
“แค่ก......แค่กแค่ก......”
เด็กสาวดูอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี เธอเงยหน้าขึ้น สายตาประสานกับหลินฮุยในรถบ้านพอดิบพอดี
“ในรถยังมีคนเป็นๆ อยู่อีกเหรอ?”
นี่เกินความคาดหมายของหลินฮุยไปเล็กน้อย
ตอนแรกเขาคิดว่าคนข้างในคงถูกเจ้าหนามขาวนั่นเขย่าตายหรือไม่ก็อดตายไปแล้ว
เด็กสาวกวาดตามองรถบ้านติดเกราะหนักสีดำที่จอดอยู่ตรงหน้า ดูโอ่อ่าน่าเกรงขาม รวมถึงปืนกลที่ยังมีไอร้อนกรุ่นอยู่บนหลังคารถ และท้ายที่สุดสายตาก็หยุดที่ซากหนามขาวระดับ 3 ที่ถูกฆ่าตาย แววตาฉายความตกตะลึง: