ก้าวออกจากตึกสูง เส้นทางถนนของเหล็กจี่ซิตีก็พุ่งเข้ามาสู่สายตา
ระหว่างเดินไปตามถนนหินชุบที่ชื้นแฉะเล็กน้อย หลินฮุยมองภาพตรงหน้าแล้วฝีเท้าก็ชักช้าลงโดยไม่รู้ตัว
สองข้างทาง ร้านค้าต่างเปิดประตูรับแสงแดดยามเช้า
หน้าแผงลอยขายขนมเจียนร้อน ๆ คนเข้าแถวยาวเหยียด กลิ่นเนื้อและกลิ่นข้าวสาลีปะปนกัน ชวนให้คนที่เดินผ่านไปมาน้ำลายสอ
คนงานในชุดทำงานผ้าหยาบกำลังรีบเร่งมุ่งหน้าไปทางโรงงาน ทั้งที่เหนื่อยล้า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหวังในการใช้ชีวิต
ไม่ไกลนักที่ปากตรอก เด็ก ๆ หลายคนในเสื้อผ้าเก่าแก่แต่ยิ้มแฉ่งกำลังชูกังหันลมเครื่องเล่นง่าย ๆ ที่ตอกจากเศษแผ่นเหล็ก กระโดดเหยียบน้ำในแอ่งจนน้ำกระเซ็นราวกับดอกไม้ เสียงหัวเราะใสกระจ่าง
ผ่านบาร์แห่งหนึ่ง หลินฮุยยังเห็นผู้เล่นไม่กี่คนพิงอยู่ที่มุมนั่งริมหน้าต่าง สูบบุหรี่ในปาก คุยโม้เรื่องผลงานในอดีตของกันและกัน
หลินฮุยคลายลมหายใจออกช้า ๆ ดวงตาสะท้อนความรู้สึกสับสนซับซ้อนชั่วขณะ
เพื่อไม่ให้จักรวรรดตกอยู่ในความโกลาหลและความบ้าคลั่งไร้ระเบียบในช่วงเวลาสุดท้าย เลโอนาร์ดและผู้นำชั้นสูงสุดจึงปิดปากข่าวการมาถึงของวันสิ้นโลกอย่างแน่นหนา