ตีสองยามเช้า
ความมืดลึกของราตรีปกคลุมเมืองเถี่ยจี้ไว้ทั้งเมือง
ฝนใหญ่เพิ่งหยุด อากาศยังแทรกความเย็นซ่อนอยู่
ณ บัดนี้ รถบ้านล่องหนขนาดมโหฬารดุจป้อมปราการเคลื่อนที่กำลังลอยนิ่งอยู่เหนือเมืองอย่างเงียบเชียบราวกับภูต
ภายในรถบ้านชั้นสาม ห้องนอนหลัก
บนเตียงใหญ่นุ่มฟู โคมไฟติดผนังส่องแสงสลัวออกมาเป็นวงแสงคลุ้มคลึง
หลินฮุยคลึงหน้าผากที่อืดอาดเบา ๆ พอดีที่เปิดตาขึ้น กลิ่นหอมละไมที่ทำให้กระดูกเปื่อยฟุ้งเข้ามาเต็มจมูกทันที
ยาเออร์เป่ยเต๋อเลื่อนตัวเข้ามาแนบข้างหูของเขาอย่างลื่นไหล แล้วเอ่ยขึ้นด้วยลมหายใจอันหอมกรุ่มว่า "ท่านเจ้านาย ตื่นแล้วสินะ? พักผ่อนเต็มอิ่มแล้วหรือยัง......เราดำเนินการต่อได้หรือยัง?"
ว่าจบ ปลายนิ้วงามขาวราวหยกของนางก็เริ่มขยับไม่เป็นท่า
หลินฮุยขมวดคิ้วตี คว้ามือนั้นกุมเอาไว้แน่น แล้วพูดจริงจังว่า
"ยาเออร์เป่ยเต๋อ วันสิ้นโลกอาจมาถึงได้ทุกเมื่อ ฉันยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องต้องเตรียมการอีกมาก วันนี้พอแค่นี้ก่อน เรา......ค่อยมาประมูลกันใหม่วันหลัง!"
"ได้ค่ะ" ยาเออร์เป่ยเต๋อถอดใจถอนหายใจยาวอย่างยังไม่จุใจ
"น่าเสียดายที่ท่านยังแข็งแกร่งไม่พอ ถ้าความแข็งแกร่งของฉันฟื้นกลับมาถึงระดับสูงสุดขั้นเก้าได้ ก็คงช่วยท่านแบ่งเบาภาระได้อีกมาก......"
"เฮอก!"
หลินฮุยได้ฟังดังนั้นแทบสำลักน้ำลายตัวเอง จนต้องไอแล้วไออีกอย่างหนักหน่วง