“ตุ๊กต๊ะต๊ะ! พี่หลานเวย์คะ นี่คือห้องของพี่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปค่ะ!” เจียงชิงเหยียนผลักประตูห้องหนึ่งบนชั้นสองเปิดออก พูดอย่างยิ้มแฉ่ง
หลานเวย์เดินเข้าไปดู ห้องกว้างกว่า 60 ตารางเมตร จัดแต่งไว้อย่างอบอุ่นและสง่างาม ห้องน้ำส่วนตัว ระบบควบคุมอุณหภูมิครบครัน ความสะดวกสบายดีกว่าหอพักนายทหารชั้นสูงในเมืองสตาร์เชลด์ที่เธอเคยอยู่ไม่รู้กี่เท่า
หลานเวย์นั่งลงบนเตียงใหญ่นุ่มนิ่ม มองเจียงชิงเหยียนที่แกว่งขาเล็ก ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วเอ่ยถามขึ้นทันที “ชิงเหยียน ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
“เอ้อ ถามมาเลยค่ะ”
“เธอ......เข้ามาอยู่ในพื้นที่ลับนี้ของนายท่านหลินได้ยังไงกันแน่” หลานเวย์กัดริมฝีปาก “หรือว่าจะบอกให้ฟังว่า ต้องทำยังไงถึงจะเข้ามาได้”
เจียงชิงเหยียนหมุนลูกตา แล้วยิ้มหวานตอบว่า
“ถ้าเป็นผู้เล่น ขอแค่นายท่านยินยอม ก็แค่เซ็นสัญญาก็จบแล้วค่ะ”
“แล้วถ้า......ไม่ใช่ผู้เล่นล่ะ” หลานเวย์เผลอถามออกมา
“ก็เหมือนพี่ยาเออร์เป่ยเต๋อไงคะ เซ็นสัญญานาย-บ่าวกับนายท่าน”
“สัญญานาย-บ่าว?!” หลานเวย์สะดุ้งเฮือก นึกขึ้นได้ว่ายาเออร์เป่ยเต๋อเรียกหลินฮุยจริง ๆ ว่านายเจ้าของ
เจียงชิงเหยียนหัวเราะคิก ๆ แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเธอเบา ๆ
“อ้าว พี่หลานเวย์วางใจได้เลยค่ะ นายท่านใจดีมาก ต่อให้เซ็นสัญญานาย-บ่าวแล้ว เขาก็ไม่มีทางบังคับให้พี่ทำเรื่องแบบนั้นหรอกค่ะ!”