หลังจากรับประทานอาหารเช้าแบบกวางตุ้งอย่างจุกจิกแล้ว หลินฮุยก็พาหลานเวย์ออกจากลานทหารในนครเถียจี้ เดินตรงออกไปนอกเมือง
หลานเวย์สวมเสื้อโค้ทสีขาวแนบร่าง ช่วยวาดเส้นสาดซึ่งอวดโฉมและเต่งตึงอย่างผู้ใหญ่ออกมาอย่างชัดเจน
ผมสีฟ้านุ่มสลวยของเธอถูกลมพัดปลิวเล็กน้อย เธอเดินตามหลินฮุยห่างครึ่งตัว ปฏิบัติตามอยู่ติด ๆ ไม่ห่าง
ไม่ช้า สายตาของทั้งคู่ก็พบรถบ้านสีดำที่จอดอยู่บนลานเชิงเขาที่กันลม
จากภายนอกดูแล้ว รถบ้านคันนี้ยาวเพียงสักสิบกว่าเมตร ทั้งคันเป็นสีดำเข้มลึก นอกจากเปลือกนอกจะดูหนาแน่นแข็งแรงแล้วก็ไม่มีอะไรพิเศษ
หลานเวย์เดินตามหลินฮุยไปด้านหลัง แววตาสีฟ้าสุกสกาวของเธอวูบไหวด้วยความสงสัย
"ยานพาหนะของท่านหลิน...ไม่ใช่เครื่องบินรบสีดำที่บินทะลุเสียงได้นั่นหรือ? ไม่ใช่ว่านี่เป็นยานพาหนะย่อยสำรองหรือ?"
เดินมาถึงหน้าประตูรถ หลินฮุยหยุดฝีเท้า หันกายมองหลานเวย์ แล้วพูดขึ้นอย่างเรื่อยเปื่อย
"หลายวันนี้เราจะพักอยู่ในรถบ้านนี่แหละ มันคล่องตัวดี พอมีข่าวสัตว์ประหลาดสไตล์คธูลูบุกรุก เราก็จะได้รีบไปช่วยเหลือตามที่ต่าง ๆ ได้ทันท่วงที
"ค่ะ ขอให้ท่านหลินเป็นคนวางแผน" หลานเวย์พยักหน้าเบา ๆ ในฐานะบอดีการ์ดประจำตัวและฮีลเลอร์ประจำทีม ตอนนี้เธอปรับตัวเข้ากับบทบาทของลูกน้องได้อย่างสมบูรณ์แล้ว
หลินฮุยพยักหน้าเล็กน้อย ยกมือจับที่จับประตูรถ "แคล็ก" ประตูหนาหนักก็พุ่งเปิดออกด้านนอก เขาก้าวเท้าขึ้นไปก่อนเป็นคนแรก