"เฮ้ เป็นบทเพลงสรรเสริญความมนุษย์ที่ซาบซึ้งจับใจจริง ๆ นี่"
ภายในเรือลาดตระเวน ทูตันมองเงาสิบกว่าร่างบนจอภาพยักษ์ที่พุ่งขึ้นมา แล้วกล่าวอย่างไม่ใยดี "แต่......มอดบินเข้ากองไฟ สุดท้ายก็แค่เลือกหาความตายเท่านั้น"
วินาทีต่อมา
ปืนใหญ่หลักของเรือพิฆาตที่จอดอยู่แนวหน้าปรับมุมยิง ลำแสงลบล้างสารต้านสสารเส้นผ่าศูนย์กลางถึงสิบเมตร พุ่งกระหน่ำออกมา!
กระหน่ำ!
ความเร็วของลำแสงเร็วถึงขีดสุด แทบจะเกินกว่าสายตาเปล่าจะตามจับ ใกล้เคียงความเร็วแสง!
"ไม่ดี! มันคือการโจมตีจากปืนใหญ่หลักเรือพิฆาต!" เรโนรูม่านตาหดกระชับทันที
แต่เร็วเกินไป!
วาเลเรียนกับเรโนเพิ่งจะได้ทันตั้งสติ ทัศนวิสัยทั้งบริเวณก็ถูกแสงสีดำไร้ขอบเขตกลืนกินเสียแล้ว!
หลบไม่ได้!
การถูกปืนใหญ่ระดับนี้ยิงเข้ากลางตัวโดยตรง แม้แต่พวกเขา ก็มีแต่จบแบบจุติธุลีธุลีเท่านั้น!
"จะจบแค่นี้แล้วหรือ......"
วาเลเรียนมองเสาแสงลบล้างที่พุ่งมาถึงในพริบตา ใจลึก ๆ ถอนหายใจเบา ๆ
เขาได้ทำเต็มความสามารถแล้ว
แม้ต้องตาย เขาก็ไม่ผิดคำสั่งที่มาร์แชลฝากไว้ ไม่ผิดหน้าชาวเมืองกระดูกสันหลังเหล็ก
เขาค่อย ๆ ปิดตาลง เตรียมรับจุดจบแห่งการพินาศ