บนพื้นดิน
ปืนใหญ่เลเซอร์ยักษ์บนยอดป้อมปราการทั้งสี่ของเมืองสันเหล็กกำลังเปล่งแสงสีน้ำเงินจ้าระยิบระยับ ทหารหอบหายใจเสียงดัง นิ้วลอยค้างเหนือปุ่มยิง
ทว่า ม่านฟ้าเบื้องหน้า กลับว่างโสดะฉับพลัน
กองเรือของเผ่าวิญญาณกลไก ก็แบบนี้......หายไปงั้นเหรอ?
แนวรบเงียบกริบราวกับความตาย
ผ่านไปครู่ใหญ่ ผู้เล่นคนหนึ่งเงาตาแล้วพึมพำด้วยความไม่เชื่อสายตาตัวเองผ่านช่องทางยุทธวิธี
"เฮ้ยวะ......กองเรือศัตรูล่ะ? ทำไมหายหมดเกลี้ยง?!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! มันกลัวแล้ว! มันต้องถูกเทพฮุยทำให้ตกใจกลัวจนหนีไปแน่นอน!!"
"เทพฮุยเหนียวแข็ง! เผ่าวิญญาณกลไกก็แค่ของเล่น! ไม่กล้ารบแม้แต่นิดเดียวก็หนีเลย!"
หลังจากอึ้งงงชั่วขณะ กระแสแห่งความปีติยามโหดก็ซัดสาดกลืนทั้งเมือง!
ไม่ว่าจะทหารกองทัพโล่ดารา ชาวเรียบง่าย หรือผู้เล่นทั้งหลาย ต่างกอดกันแนบแน่นแล้วโหวกเหวกออกมาอย่างบ้าคลั่ง
อย่างไรก็ดี
วาเลเรียนจ้องมองเบื้องบน คิ้วหนาขมวดแน่นเป็นปม
เผ่าวิญญาณกลไกวางแผนมายาวนานขนาดนี้ ถึงขั้นไม่ลืมตาไม่ลืมหูใช้หอกแสงทำลายโลก ทั้งหมดก็เพื่อรวบรวมวิญญาณมนุษย์จำนวนมหาศาลเพื่อซ่อมแซมเศษเทพดารา
ก่อนจะบรรลุเป้าหมาย พวกมันจะถอนทัพง่าย ๆ ได้อย่างไร?!
เรื่องนี้......ต้องมีกลอุบายแน่นอน!
อีกฝั่งหนึ่ง
รถบ้านเลเวล 10 ที่กำลังพุ่งทะยานเข้าหากองเรือของเผ่าวิญญาณกลไก
หลินฮุยนั่งบนเบาะคนขับหลัก มองภาพจากเรดาร์ที่ไม่เหลือเส้นทางกองเรือศัตรูแม้แต่เงา ในใจก็ลุกโชนด้วยลางสังหรณ์ร้ายไม่ต่างกัน