ชายหนุ่มประเทศเกาหลีผู้หน้าตาเหมือนคุณพ่อคิมหันศีรษะมา สายตาตกอยู่ที่หญิงสาวผมสีชมพู
ถังกั่วก็กำลังถอยหลังเช่นกัน แต่ฝีเท้าของเธอเบาหวิวราวกับกำลังออกทัศนศึกษา
ท่ามกลางพวกนักรบเผ่าวิญญาณกลไกสุดน่าสะพรึงที่อยู่เบื้องหลัง ใบหน้าของเธอไม่แม้แต่จะมีความกลัวปรากฏ
ตรงกันข้าม เธอยังครู่เคียงเพลงเบา ๆ อย่างร่าเริง พร้อมหยิบลูกกวาดสีฉูดฉูดขึ้นมาทีละกำ ๆ โปรยทิ้งลงไปตามเส้นทางถอนตัวที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อย่างสบาย ๆ
“นี่… เด็กคนนี้บ้าหรือเปล่าวะ?!”
ชายประเทศเกาหลีใจหายวูบอยู่ในใจ
ยังจะยิ้มออกได้บนสมรภูมิอันตรายขนาดนี้ สภาพจิตใจมันเสมือนคนบ้าชะมัด
“ฮึ่ม…”
เขาสูดลมหายใจลึก สายตากวาดไปทั่วซากปรักหักพังที่โกลาหลอย่างรวดเร็ว เพื่อค้นหาที่กำบังลำตัวถัดไป
“ใช่มัน!”
ดวงตาเขาเป็นประกาย เมื่อเห็นเสาหินรับน้ำหนักขนาดมหึมาที่หล่นลงมาจากตึกสูงอยู่ห่างออกไปราว 7-8 เมตร
หินก้อนนั้นใหญ่โตพอที่จะกั้นแสงเกาส์ที่พุ่งตรงเข้ามาได้
แต่พอดีที่เขาก้มลงต่ำเพื่อเตรียมวิ่งพุ่งไปยังหินก้อนนั้น หางตากลับเหลื่อมเห็นภาพหนึ่งที่เขาจะไม่มีวันลืมตลอดชีวิต
ทหารผ่านศึกแห่งกองทัพสตาร์ชิลด์ทั้งสองที่รับหน้าที่อยู่รั้งกำลังสลับกันคุ้มกันถอยหลัง
คนหนึ่งระหว่างการกลิ้งหลบกระสุน จังหวะช้าไปครึ่งตบเล็กน้อย ท่อไฮดรอลิกของชุดเอ็กโซสเกเลตันที่ขาดูเหมือนจะติดกับเศษหิน
แค่การหยุดชะงักครึ่งวินาทีนั้นเองที่พาไปสู่ความตาย
“ฟิ้ว—!”