เมื่อเห็นสถานการณ์สงบลงในที่สุด ร้อยตรีสมิธก็โล่งอก ที่ขึ้นมาแล้วชักไม่ได้เอาหัวแม่มือชูให้หลินฮุย
"น้องชายหลิน! ซ่อมเก่งไว้จริง ๆ นะ! ตอนอยู่จุดอพยพผมก็รู้สึกแล้วว่าคุณไม่ธรรมดา แต่ไม่คิดว่าฝีมือจะบ้าคลั่งถึงขั้นนี้ ฆ่าองครักษ์อัศวินของโอลันโดลงได้เลย!"
"ด้วยพลังการต่อสู้แบบนี้ แค่สักหน่อยกับรอยัลตี้ ตำแหน่งร้อยตรีรองก็ไม่มีปัญหาแน่!"
หลินฮุยค้อมมืออย่างสุภาพ "วันนี้ ขอบคุณทั้งสองท่านที่ช่วยแก้ปัญหาให้"
"คนที่ควรพูดคำขอบคุณคือพวกเราต่างหาก!" ร้อยตรีสมิธโบกมือ "ถ้าไม่มีหมัดเด็ดของคุณแบบนี้ ถ้าปล่อยให้โอลันดอเจ้าตัวแสบหลอกผู้เล่นไปเป็นกองรักษากองทัพส่วนตัวสำเร็จ แรงกดดันของกองทัพดาวโล่ในการรบป้องกันครั้งต่อไปก็จะหนักหนาสาหัสแน่"
ร้อยเอกมาร์คมองไปยังทิศที่โอลันดอหลบหนีไป ถ่มน้ำลายรด "กลุ่มไข่อ่อนชะมัด! สงครามยังไม่เริ่มเสียด้วยซ้ำ ก็มัวแต่คิดหาทางเอาชีวิตรอดหนีออกจากรบกันทั้งวัน!"
"เอาเถอะ......" ร้อยเอกมาร์คหันไปบอกร้อยตรีสมิธ "ไปทำงานกับผู้เล่นที่เหลือสักหน่อย พยายามดึงพวกเขาเข้ามาร่วมด้วย!"
"รับทราบ!" ร้อยตรีสมิธตอบอย่างเคารพนบนอบ
ร้อยเอกมาร์คหันกลับมา ยื่นมือขวาให้หลินฮุย "ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ ผมมาร์ค โคล จากกองรบสันเหล็ก กองทัพดาวโล่ ผบ.ร้อยที่ 3"
หลินฮุยยื่นมือไปจับ "หลินฮุย"
พอปล่อยมือแล้ว หลินฮุยก็ตัดเข้าเรื่องสำคัญทันที "ร้อยเอกมาร์ค เผ่าวิญญาณกลไกกำลังจะบุกโจมตีเมืองสันเหล็กกันใหญ่......เรื่องนี้จริงหรือ?"