นั่นมันสิทธิ์ถึง 6 อันชิบ!
คิดได้แบบนั้น หลินฮุยก็รู้สึกตาวาวขึ้นมาทันที
ราวกับจับสัญญาณอารมณ์ของหลินฮุยได้ ราชินีแมลงเผ่าแมลงผู้นั่งอยู่ในมุมห้องอย่างเงียบสงบอยู่ตลอดอย่างอาลิเซีย ก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ พร้อมดวงตาสีม่วงอ่อนอันงดงาม
เธอเดารู้ได้ทันทีว่าหลินฮุยกำลังคิดอะไรอยู่ ดวงตาสวยสั่นไหวเล็กน้อย
นอกจากสิทธิ์การกลืนกินซึ่งเป็นสิ่งที่เธอฝันถึงที่สุดแล้ว หากได้กลับไปยังดินแดนม่านหมอก เธอจะได้ไปพาเหล่าสาวกเผ่าแมลงที่ยังหลับใหลอยู่กลับออกมาด้วย!
เมื่อก่อนเธอไม่กล้าฝัน
แต่ตอนนี้ การปรากฏตัวของไอเทมอย่างบัตรดันเจี้ยนทำให้ทุกสิ่งที่เป็นไปไม่ได้กลายเป็นไปได้
อาลิเซียแบกรับโชคชะตาแห่งการฟื้นฟูเผ่าพันธุ์เอาไว้ และช่วงเวลาที่ตามหลินฮุยมานี้ เธอได้เห็นด้วยตาตัวเองถึงศักยภาพของชายหนุ่มคนนี้
"ผลงานของเขา ในอนาคตย่อมไม่มีขีดจำกัด......"
อาลิเซียคิดในใจ
ถ้ายังรักษาความร่วมมือแบบนี้กับหลินฮุยได้ต่อไป ไม่ใช่แค่การฟื้นฟูเผ่าพันธุ์ที่มีความหวัง แต่ยังอาจทำให้เธอกลับไปเป็นเซมิ-ก็อดอีกครั้ง
แน่นอน
ทั้งหมดนี้ต้องรอจนกว่าเธอจะฟื้นฟูสมบูรณ์
เพื่อรับมือกับวิกฤตครั้งนี้ อาลิเซียต้องแตกดักแด้ออกมาก่อนกำหนด วิญญาณและแก่นแห่งความเป็นเทพได้รับความเสียหายอย่างหนัก จึงต้องหลับต่อไป
ตอนนี้เธอก็เริ่มรู้สึกอิจฉาพรสวรรค์ของยาเออร์เป่ยเต๋อขึ้นมาเสียแล้ว
ยาเออร์เป่ยเต๋อซึ่งแหลมคมสังเกตสายตานั้นได้ หันหน้ามาแล้วกระพริบดวงตาโตอย่างสงสัย "พี่สาวจักรพรรดินี มองหนูอยู่ทำไมเหรอ?"
อาลิเซียควบคุมอารมณ์ กลับไปเป็นท่าทางเย็นชาสูงส่งดังเดิม ส่ายหน้าเบา ๆ "ไม่มีอะไร"
"อ๋อ~~" ยาเออร์เป่ยเต๋อตอบรับแล้วกอดแขนหลินฮุยไว้แน่น เอ่ยเสียงหวานเย้ายวน "นายท่าน ลองดูสิว่าอัปเกรดพาหนะเป็นเลเวล 11 ยังต้องใช้วัสดุอะไรอีกเอ่ย?"
"ดันเจี้ยนดาวทอริสยังเหลือเวลาอีกกว่าสองเดือน! เราใช้ช่วงเวลานี้ลากกลืน......อ๊ะไม่ใช่ รวบรวมวัสดุกันเลย! ดูสิว่าก่อนจะออกจากที่นี่ จะพุ่งขึ้นไปถึงเลเวล 11 ไหม!"