หลินฮุยเอียงหัวมองไปยังยาเออร์เป่ยเต๋อแล้วกล่าวว่า
"ยาเออร์เป่ยเต๋อ เจ้ากลับไปที่รถบ้านก่อนเถอะ อยู่กับชิงเหยียนกับพวกเธอ ถ้าไม่มีคำสั่งข้างเรา อย่าออกมาให้ใครเห็นเด็ดขาด"
ยาเออร์เป่ยเต๋อเป็นชาวมารเสน่ห์ หน้าตางดงามเกินกว่าจะบังคับได้ ในเขตดาราอันรุ่งโรจน์ที่ผู้เล่นมนุษย์เป็นฝ่ายครองอำนาจ การพาต่างพันธุ์ขั้นสูงออกโฉมอวดโฉมต่อสาธารณะย่อมดึงดูดการสอบปากคำที่ไม่จำเป็นได้ง่าย
ยิ่งไปกว่านั้น ยาเออร์เป่ยเต๋อยังเป็นหนึ่งในไพ่ตายของเขา ต้องซ่อนเอาไว้
"ได้เลยค่ะ ท่านเจ้าของ~" ยาเออร์เป่ยเต๋อตอบอย่างเชื่อฟัง
หลินฮุยจัดกระโปรงเสื้อคลุมสีดำให้เรียบร้อย แล้วก้าวผ่านทางเดินโลหะมายังหน้าห้องขังที่คุมขังชู่ชิงชิง
เขามองไปที่กล่องควบคุมบนผนังแล้วกดปุ่มเปิดประตู
"แคล็ก!"
สนามแม่เหล็กถูกปลดล็อกในทันที ประตูโลหะผสมหนาหนักค่อย ๆ ไถลเปิดออกทั้งสองด้านพร้อมเสียงเสียดสีของเครื่องจักรทุ้มต่ำ
ช่วงที่ประตูเปิดออก
ชู่ชิงชิงสะดุ้งสุดตัวถอยหลังหนึ่งก้าว
แต่แล้ว
เมื่อมองเห็นเงาที่ยืนอยู่หน้าประตูชัดเจน เธอกลับตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง
สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาไม่ใช่พวกโจรชั่วช้าหน้าตาน่าขนลุก หรือผู้ร้ายที่อ้วนกลมเหมือนอย่างที่คิด
หากแต่เป็นชายหนุ่มร่างสูงสง่าผู้สองมือยุดอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม
หลินฮุยก็มองเห็นใบหน้าของชู่ชิงชิงเช่นกัน
ชู่ชิงชิงดูจะอายุราว 25-26 ปี สวมแว่นกรอบบาง คิ้วตาเย็นชาคมคาย และแผ่วิญญาณความเป็นผู้รู้ผู้ชำนาญอย่างสง่างามออกมาทั้งตัว