แสงแรกของยามเช้าส่องผ่านกระจกกันกระสุน ตกกระทบบนพื้นไม้สักในตู้รถไฟ
ไม่มีเสียงคำรามของซอมบี้ ไม่มีเสียงหวีดหวิวของลมหนาว
สิ่งที่ปลุกหลินฮุยให้ตื่นขึ้น คือกลิ่นหอมนมเข้มข้นและเสียงไข่ดาวที่ฉ่าบนกระทะ
เขาลืมตา ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มแสนสบาย ในหัวยังเคลิ้มคล้ายหลุดเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยอารยธรรม
อุณหภูมิภายในรถ 24 องศา ความชื้นกำลังดี หลับจนตื่นเอง
“นายท่าน ตื่นแล้วเหรอคะ?”
เสียงใสดังมาจากครัวในรถบ้าน
หลินฮุยหันไปมอง สายตาชะงักเล็กน้อย
ซูชิงเฉียนกำลังยืนวุ่นอยู่หน้าเตาแม่เหล็กไฟฟ้า
อาจเพราะเครื่องทำความร้อนในรถทำงานเต็มที่ เธอจึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหลายชั้น มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว
เพราะไซส์ใหญ่เกินไป ชายเสื้อจึงยาวแค่ปิดต้นขา ด้านล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นเข้ารูป ยามขยับตัว ขาเรียวยาวขาวซี๊ดก็แกว่งไกวจับตาจนพร่ามัว
ผมยาวที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบขึ้นอย่างง่าย ๆ ด้วยหนังยาง เหลือเพียงปอยผมสองสามเส้นปรกลงข้างใบหู ดูทั้งใสซื่อและเจือเสน่ห์เล็ก ๆ แบบสาวน้อยแต่งตัวอยู่บ้าน
“อรุณสวัสดิ์”
หลินฮุยเปิดผ้าห่มลงจากเตียง เหยียบพรม
“อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ! มีนมนมร้อน ไข่ดาว แล้วก็ขนมปังปิ้งกรอบ ๆ" ซูชิงเฉียนพลิกไข่ดาวอย่างคล่องแคล่ว หันมายิ้มหวานให้หลินฮุย "หนูเห็นในตู้เย็นมีแฮมด้วย เลยหั่นมาเพิ่มอีกสองแผ่น”
“อืม” หลินฮุยพยักหน้า เมื่อคืนเขาเก็บอาหารไว้ในตู้เย็นเยอะ
สิบนาทีต่อมา
ทั้งคู่นั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะพับ
บนโต๊ะมีจานกระเบื้องสวยงาม ไข่ดาวขอบกรอบ ไข่แดงเยิ้ม ขนมปังปิ้งสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน ข้าง ๆ มีใบผักกาดแก้วสองใบกับมะเขือเทศเชอร์รี่อีกสองสามลูก แถมยังจัดมีดส้อมอย่างมีพิธีรีตอง