เอาชีวิตรอดบนถนนทั่วหล้า: รถบ้านของฉันวิวัฒนาการไร้ขีดจำกัด

ตอนที่ 20 区域公告!

11 นาที· 2.6K คำ

แสงแรกของยามเช้าส่องผ่านกระจกกันกระสุน ตกกระทบบนพื้นไม้สักในตู้รถไฟ

ไม่มีเสียงคำรามของซอมบี้ ไม่มีเสียงหวีดหวิวของลมหนาว

สิ่งที่ปลุกหลินฮุยให้ตื่นขึ้น คือกลิ่นหอมนมเข้มข้นและเสียงไข่ดาวที่ฉ่าบนกระทะ

เขาลืมตา ลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มแสนสบาย ในหัวยังเคลิ้มคล้ายหลุดเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วยอารยธรรม

อุณหภูมิภายในรถ 24 องศา ความชื้นกำลังดี หลับจนตื่นเอง

“นายท่าน ตื่นแล้วเหรอคะ?”

เสียงใสดังมาจากครัวในรถบ้าน

หลินฮุยหันไปมอง สายตาชะงักเล็กน้อย

ซูชิงเฉียนกำลังยืนวุ่นอยู่หน้าเตาแม่เหล็กไฟฟ้า

อาจเพราะเครื่องทำความร้อนในรถทำงานเต็มที่ เธอจึงไม่ได้ใส่เสื้อผ้าหลายชั้น มีเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียว

เพราะไซส์ใหญ่เกินไป ชายเสื้อจึงยาวแค่ปิดต้นขา ด้านล่างเป็นกางเกงยีนส์ขาสั้นเข้ารูป ยามขยับตัว ขาเรียวยาวขาวซี๊ดก็แกว่งไกวจับตาจนพร่ามัว

ผมยาวที่เคยยุ่งเหยิงถูกรวบขึ้นอย่างง่าย ๆ ด้วยหนังยาง เหลือเพียงปอยผมสองสามเส้นปรกลงข้างใบหู ดูทั้งใสซื่อและเจือเสน่ห์เล็ก ๆ แบบสาวน้อยแต่งตัวอยู่บ้าน

“อรุณสวัสดิ์”

หลินฮุยเปิดผ้าห่มลงจากเตียง เหยียบพรม

“อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ! มีนมนมร้อน ไข่ดาว แล้วก็ขนมปังปิ้งกรอบ ๆ" ซูชิงเฉียนพลิกไข่ดาวอย่างคล่องแคล่ว หันมายิ้มหวานให้หลินฮุย "หนูเห็นในตู้เย็นมีแฮมด้วย เลยหั่นมาเพิ่มอีกสองแผ่น”

“อืม” หลินฮุยพยักหน้า เมื่อคืนเขาเก็บอาหารไว้ในตู้เย็นเยอะ

สิบนาทีต่อมา

ทั้งคู่นั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะพับ

บนโต๊ะมีจานกระเบื้องสวยงาม ไข่ดาวขอบกรอบ ไข่แดงเยิ้ม ขนมปังปิ้งสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน ข้าง ๆ มีใบผักกาดแก้วสองใบกับมะเขือเทศเชอร์รี่อีกสองสามลูก แถมยังจัดมีดส้อมอย่างมีพิธีรีตอง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป