ขณะเดียวกัน
ท่ามกลางห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
รถบ้านขนาดมหึมาที่อยู่ในสถานะ[สังเกตการณ์ไม่ได้]กำลังลอยนิ่งอยู่ท่ามกลางทะเลดาว
ภายในห้องนอนหลักของรถบ้าน หลินฮุยเพิ่งปรากฏกายขึ้น
"นายท่าน!"
หลานเวยที่รออย่างกระวนกระวายพุ่งเข้ามาทันที ตรวจตราร่างของหลินฮุยขึ้นล่อนบน ถามอย่างรีบร้อน: "ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?!"
เมื่อครู่นี้เอง นางก็สัมผัสได้ถึงคลื่นรับรู้ที่น่าสยองขวัญอย่างยิ่งกวาดผ่านเหนือรถบ้าน
แม้คลื่นรับรู้นั้นจะไม่พบตัวตนของพวกเธอ แต่ความรู้สึกสั่นสะเทือนจนถึงดวงวิญญาณนั้น ทำให้หลานเวยนึกถึงผู้เป็นใหญ่ซอรอนผู้เป็นตำนานของเผ่าจักรกลวิญญาณทันที!
หากหลินฮุยโดนสิ่งมีชีวิตระดับนั้นจับตามองข้างนอก... ผลที่ตามมาคาดไม่ถึงเลย!
"วางใจ ฉันไม่เป็นไร"
หลินฮุยยิ้มแล้วส่ายหัวเบา ๆ
จากนั้นเขาหันกลับ สายตามองผ่านเกราะทะลุโปร่งทางเดียวของรถบ้าน ไปยังห้วงอวกาศลึกด้านไกล
ตรงนั้น มีเรือลาดตระเวนขนาดมหึมาของเผ่าจักรกลวิญญาณจอดทอดยาวอยู่
ตอนนี้ ผ่านสุญญากาศ หลินฮุยมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่า บริเวณกลางลำต้นด้านหน้าของเรือลาดตระเวน มีแสงไฟจ้ากะพริบวูบวาบ
ความร้อนจากระเบิดนิวเคลียร์ทำลายภายในตัวเรือ จนเกราะบริเวณนั้นแดงระอุและบิดเบี้ยวอย่างชัดเจน
แต่น่าเสียดายตรงที่
เรือลาดตระเวนขนาดมหึมานั้น ไม่ได้แตกหักหรือระเบิดอย่างที่หลินฮุยคาดไว้ มันยังลอยนิ่งอยู่กลางอวกาศอย่างมั่นคง