กลางอากาศ
หลานเวยทราบดีว่ายาเออร์เป่ยเต๋อได้นำเหล่าสิ่งมีชีวิตสไตล์คธูลูขั้นสูงทั้ง 6 ตัวนี้จากไปแล้ว
เธอสูดหายใจลึก ๆ แล้วหันสายตาไปยังสมรภูมิภาคพื้นดินด้านล่าง
"เมื่อกำลังรบระดับสูงถูกคุณหลินกวาดหมดแบบนี้ งั้นฉันจะจัดการฝูงขยะพวกนี้เองละกัน!"
เสียงพูดจบ หลานเวยกลายร่างเป็นแสงสายธารสีน้ำแข็งคราม ถือหอกทลายมารยาวยาวในมือ บุกเข้าไปกลางกองทัพสิ่งมีชีวิตสไตล์คธูลู
เมื่อได้ผู้แข็งแกร่งระดับ 8 จุดสูงสุดอย่างหลานเวยเข้าร่วม แรงกดดันของสมรภูมิหน้าก็ลดฮวบอีกครั้ง
และในชั่วขณะนั้นเอง
"บื้อ บื้อ บื้อ!"
ปลายขอบฟ้า คลื่นเสียงระเบิดดังราวกับฝนถล่ม
เรือปืนนกอินทรีมากกว่า 100 ลำ แผ่พลังฆ่าฟันอันเยือกเย็น ทะยานมาสนับสนุนเต็มความเร็วจากทิศทางของนครเหล็งสัน!
บนเรือปืนบัญชาการลำหน้าสุด ประตูห้องโดยสารเปิดออกทั้งสองข้างพร้อมเสียงดังกึกก้อง
ร่างทหารเกราะหนักที่แข็งแกร่งใหญ่โตอย่างหาที่เทียบยาก พุ่งดิ่งจากความสูงกว่า 1,000 เมตร ลงมากระแทกกลางสมรภูมิราวกับอุกกาบาต!
พื้นแผ่นดินสั่นสะเทือน ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
ผู้บัญชาการกองรบวาเลเรียน อาจจะมาถึงแล้ว!
ตลอดการเดินทางมา วาเลริอันรู้สึกอกสั่นขวัญหนีไม่หยุดหย่อน
ภาพความพินาศของนครมืดมิดและนครรุ่งอรุณยังตราตรึงอยู่ในใจ นครเหล็งสันเป็นเพียงเมืองขนาดเล็ก กำลังโดยรวมอ่อนแออยู่แล้ว หากแนวป้องกันแตก ผลที่ตามมาแทบจะคาดไม่ถึง
"เหล่าทหารเอ๊ย ต้านไว้! เรามาถึงแล้......"
วาเลริอันยืนตัวตรงขึ้นจากหลุมลึก กำลังจะส่งเสียงคำรามปลุกขวัญกำลังใจ