ขณะที่กาลีลกำลังรวดเร็วเด็ดขาดส่งใบประกาศศึกไปทั่วทั้งทุ่งรกร้าง หลินฮุยก็ไม่ได้นั่งเฉย
เขานั่งอย่างสบายบนโซฟา จ้องมองเลโอนาร์ดอยู่ปลายฟากหน้าจอโฮโลแกรมอย่างสุขสงบ
“ผู้นำสงคราม เตรียมการน่าจะพร้อมหมดแล้วใช่ไหม?”
อีกฟากหน้าจอ เลโอนาร์ดพยักหน้าเบา ๆ “การดวลกันระหว่างฮั่วเลี่ยกับกูกอล ข้าได้ให้ทุกเมืองประชาสัมพันธ์เรียบร้อยแล้ว เมื่อถึงเวลาจะถ่ายทอดสดพร้อมกันทั้งเครือข่าย”
หลินฮุยพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
[พลังความคิดของผู้อื่น]ของฮั่วเลี่ยนั้น เพดานสูงสุดขึ้นอยู่กับจินตนาการที่ภายนอกมีต่อเขา
ยิ่งคนรู้จักมาก ยิ่งคนจ้องมองมาก ยิ่งมีคนหมั่นไส้ในใจจริง ๆ ว่าเขา “เจ๋ง” เท่าไหร่ พลังที่เขาจะเพิ่มขึ้นก็ยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น
เมื่อเป็นไปไม่ได้ที่จะลากชาวทั้งจักรวรรดิมาเป็นผู้ชมที่ที่ราบฝังกระดูก การถ่ายทอดสดทั้งเครือข่ายจึงเป็นชนวนที่ดีที่สุดในการจุดระเบิดความชำนาญของฮั่วเลี่ย
อย่างไรก็ตาม เลโอนาร์ดชัดว่าไม่ได้ผ่อนคลายอย่างหลินฮุย
เขาสูดลมหายใจลึก ๆ คล้ำขมับที่บวมร้อนเล็กน้อย แล้วถามว่า “เด็กหนุ่มฮั่วเลี่ยคนนั้น มั่นใจจริง ๆ ว่าจะชนะฉันกอร์เหรอ? นั่นน่ะหัวหน้าใหญ่ผิวเขียวระดับ 9 ขั้นสุดยอดนะ!”
หลายปีมานี้ เลโอนาร์ดเคยปะทะกับกูกอลมาหลายครั้ง
แม้ทั้งสองจะต่อสู้กันเพียงจับจังหวะพองามเพื่อรักษากำลังไว้รับมือพันธุ์วิญญาณจักรกล แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งของอีกฝ่ายนั้น เลโอนาร์ดรับรู้มาเป็นอย่างดี
แม้แต่ตัวเขาเอง ก็ไม่มีความมั่นใจสัมบูรณ์ว่าจะสังหารมันได้