นอกหุบเขา
หลินฮุยยืนอยู่บนพื้นดิน เขาเอียงหัวเล็กน้อย สายตากวาดผ่านเหล่าร่างกลไกมากมาย แล้วหยุดอยู่ที่รูปปั้นหินสีดำสนิททั้งองค์[รูปปั้นหินไซเลนต์]
"พื้นที่กันเวทย์ 100 กิโลเมตร? วัสดุชนิดที่แม้ปืนพลาสมาและอาวุธเกาส์ก็ไม่สามารถทำให้เกิดรอยขีดข่วนได้?"
มุมปากของมันค่อย ๆ ยกขึ้น "สิ่งนี้... ข้าต้องการมันไปให้ได้..."
เหตุผลที่หลินฮุยเสี่ยงอันตรายลงจากรถ มีเพียงเป้าหมายเดียว นั่นคือลากรูปปั้นหินสีดำนั่นกลับบ้าน
และในเวลาเดียวกัน
เมื่อเห็นเงาของหลินฮุย ลอร์ดการ์ดที่ยืนอยู่แนวหน้าสุด ดวงตาสีเขียวมรกตเปล่งประกายระยิบระยับ
"คลิก!"
มันเพิ่มความเร็ว พุ่งเข้าหาทิศทางของหลินฮุยอย่างรวดเร็วสุดขีด
70 เมตร!
65 เมตร!
ลำกล้องยาวของปืนเกาส์ทำลายล้างถูกยกขึ้นเสมอกับร่าง พลังงานสีเขียวมืดภายในท่อใสกำลังเดือดพล่าน
เพียงก้าวข้ามอีกไม่กี่ก้าวเข้าไปในระยะยิงของปืนเกาส์ทำลายล้าง มันจะไม่ลังเลเลยที่จะเหนี่ยวไก กำจัดมนุษย์ที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะตายคนนี้ให้สูญสลายไปในระดับโมเลกุล!
"น้องชายหลิน! มัวแข็งทำอะไรอยู่?! วิ่งเร็ว!!!"
เสียงกรีดร้องของหลี่เจี้ยนจวินดังมาจากเครื่องสื่อสาร
แม้จะรู้จักกันได้ไม่นาน แต่มันทนดูไม่ได้ที่จะเห็นผู้เล่นที่มีศักยภาพคนหนึ่ง ต้องตายจนไม่เหลือแม้แต่ซากเพราะความประมาท
สาวสวยชุดฉิงผ้าส่ายหน้าเบา ๆ แววตาส่งผ่านความเสียดาย "เสียดายจริง หนุ่มหล่อขนาดนี้ ทำไมถึงเป็นพวกหัวรุนแรงไม่คิด..."
ลู่เก้อะพ่นลมหายใจออกมา "พี่ชาย หรือว่าเจตนาของคุณคือการคุ้มกันพวกเรา? ฉันลู่เก้อะนับถือคุณเป็นผู้ชายจริง!"
มีเพียงชายหนุ่มผู้บรรยายเท่านั้นที่ไม่รีบสรุป แต่จ้องมองหลินฮุยด้วยสีหน้าครุ่นคิด