สระว่ายน้ำปรับอุณหภูมิชั้นสี่
ไอน้ำอุ่น ๆ ลอยคลุกระออมอยู่ในอากาศ พร้อมหอมกรุ่นกลิ่นหอมอ่อน ๆ
เมื่อได้ยินคำของหลินฮุยที่ว่า "เธอมาถึงได้เวลาเป๊ะเลย" ร่างอันบอบบางของหลานเวยก็แข็งค้างทันที
อะ...... อะไรนะ?
ฉันต้อง...... ร่วมด้วยเหรอ?!
หลานเวยส่ายหน้าลงมองเสื้อคลุมสีขาวบนตัวเองโดยสัญชาตญาณ ภาพบางอย่างที่มิอาจพรรณนาก็ฉายผ่านขึ้นในสมอง
ขณะที่หลานเวยกำลังเตรียมจะหันตัวกลับ
"เสี่ยงๆๆ......"
เสียงน้ำก็ดังขึ้น
หลินฮุยคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาคลุมกาย แล้วกล่าวด้วยท่าทีอ่อนล้าว่า "ยาเออร์เป่ยเต๋อ วันนี้เอาแค่นี้ก่อน! หลานเวยมาหาฉันเรื่องเร่งด่วน รอไม่ได้!"
ยาเออร์เป่ยเต๋อพิงขอบสระสีขาวดุจหยก ยิ้มหวานว่า "อือ~~ งั้นท่านนายท่านไปทำธุระเถอะค่ะ คืนนี้อย่าลืมมาสอบซ่อมนะ"
ได้ยินดังนั้น หลินฮุยสะดุดฝีเท้าแทบหงายท้องกลับลงไปในสระอีกรอบ
"ฮึกๆ ...... ไปกันเลยไปกันเลย ค่อยคุยกันชั้นล่าง" หลินฮุยตบบ่าหลานเวยที่ยังตั้งตัวไม่ถูก แล้วรีบเดินหนีออกจากชั้นสี่เหมือนหนีตาย
โห......
มองดูแผ่นหลังของหลินฮุย หลานเวยคลายลมหายใจยาว แล้วภาวนาในใจว่า "ยังดี...... ที่ตอนนั้นฉันลังเลอยู่สักครู่ ไม่งั้นก็อายจะแตกสะบึม"
ไม่ช้านาน ทั้งสองก็กลับมาที่ห้องรับแขกชั้นสองตามกันมา
เห็นหลานเวยกับหลินฮุยเดินลงมา เจียงชิงเหยียนถอนใจเบา ๆ "เกือบแล้วเว้ย......"
หลานเวยขวับตาใส่เจียงชิงเหยียน