เมืองเถียจี้ เขตเมืองล่าง
ภายในแพลกระจัดกระจายเตี้ยต่ำและเก่าคร่ำคร่า
"เกรี้ยววว!"
พื้นดินสั่นสะเทือนรุนแรง ปูนผนังหลุดร่วงราวหิมะ เผยให้เห็นท่อเหล็กเปื้อนสนิมภายใน
"พี่ชาย! พี่ชาย หนูกลัว! อึกอัก......" เด็กหญิงลูซี่พุ่งเข้าอ้อมกอดพี่ชายอย่างรวดเร็ว ตัวสั่นไม่หยุด
แกเรธกอดน้องสาวแน่น ใช้ร่างผอมบางของตัวเองบังเธอไว้
เขามองขึ้นฟ้าผ่านช่องว่างระหว่างไม้กระดาน ท้องฟ้าแดงก่ำยิ่งขึ้นทุกขณะ อุกกาบาตหลายสิบลูกค่อย ๆ โตขึ้น ลากควันยาวเหยียดกำลังจะดิ่งลงมา
"ไม่ต้องกลัวนะลูซี่ ไม่ต้องกลัว...... พี่หลินฮุยกับลุง ๆ กองทัพดาวป้องกันจะปกป้องพวกเรา" น้ำเสียงของเด็กชายก็สั่นเครือ แต่เขายังฝืนทำตัวให้ดูเป็นผู้ใหญ่
ส่วนในตึกอพาร์ตเมนต์เก่าอีกหลังหนึ่ง หญิงสาวคนหนึ่งกำลังแบกแม่ผู้ป่วยที่นอนอัมพาตลงชั้นล่างอย่างสุดชีวิต
"เด็กโง่...... ไม่ต้องสนใจแม่เลย! แกวิ่งหนีไปเถอะ! ไปที่หลุมหลบภัยใต้ดินเร็ว! ขอร้องละ แม่ขอร้อง!" แม่น้ำตาไหลพราก พยายามดันลูกสาวออกไป
"หนูไม่ไป! จะตายก็ตายด้วยกัน!" หญิงสาวจับมือแม่แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น
เธอเงยหน้าขึ้น สวดภาวนาอย่างสิ้นหวัง "ท่านจักรพรรดิเทพผู้ยิ่งใหญ่...... โปรดลืมตามองพวกเราเถิด ช่วยพวกเราด้วยเถิด......"
เธอเงยหน้าขึ้นอย่างสิ้นหวัง มองผ่านหน้าต่างที่แตกกระจายไปยังทะเลเพลิงที่กดดับลงมา อธิษฐานอย่างบริสุทธิ์ใจ
"ท่านจักรพรรดิเทพผู้ยิ่งใหญ่...... โปรดลืมตามองโลกใบนี้เถิด ช่วยประชาชนของพระองค์ด้วยเถิด......"
เมื่อเผชิญภัยพิบัติจากฟ้าระดับนี้ ชาวบ้านธรรมดานอกจากสวดภาวนาและรอความตาย ก็ไม่มีทางต่อต้านได้เลยแม้แต่น้อย