สองวันต่อมา ในเวลาเย็น
พระอาทิตย์ตกเป็นสีเลือด ย้อมแผ่นดินรกร้างให้กลายเป็นสีแดงเข้มทั้งผืน
ชั้นหนึ่งของรถบ้าน หลินฮุยกำลังนั่งกินหม้อไฟอยู่
ทันใดนั้น ห้องแชทที่เคยเงียบสงบก็กระพริบวูบวาบขึ้นอย่างบ้าคลั่ง
[เฉินเย่]: "พี่น้องทั้งหลาย มีเรื่องใหญ่! เมืองอันเงามืดโดนฝูงชีวิตสไตล์คธูลูขนาดมหึมาบุกโจมตีฉับพลัน! โล่ป้องกันถูกฉีกขาด! ขอให้โชคดีแด่ข้าพเจ้าด้วย ถ้าข้ารอดมาได้จะรายงานตัวในกลุ่มทันที!!"
ตะเกียบในมือหลินฮุยหยุดค้างทันที
ยังไม่ทันที่เขาจะทันตั้งตัว ข้อความอีกฉบับก็ตามมาติด ๆ
[เจ้าเทียนป้า]: "เมืองรุ่งอรุณก็โดนชีวิตสไตล์คธูลูบุกรุกด้วย! รอข่าวจากข้าเถอะ!!!"
มองข้อความทั้งสองฉบับ คิ้วหลินฮุยขมวดมุ่นลงอย่างลึก
เมืองอันเงามืดและเมืองรุ่งอรุณ...... บริเวณรอบ ๆ ทั้งสองเมืองนี้ ล้วนปรากฏรอยแยกภูติมิติขึ้นแล้ว!
และเมืองรุ่งอรุณก็คือที่แห่งหุบเหวยักษ์นั่นเอง......
"หรือว่าจักรพรรดิเทพผู้ตกต่ำที่ครวญคำรามอยู่ในรอยแยกภูติมิตินั่น จะต้านการกัดกร่อนของเทพปีศาจสไตล์คธูลูไม่ไหว และถูกยึดร่างจนสิ้นซากไปแล้ว??" ความรู้สึกวิกฤตอันรุนแรงผุดขึ้นในใจของหลินฮุย
หากจักรพรรดิเทพผู้ตกต่ำระดับเทพกึ่งเทพลงมายังจักรวาลแห่งความจริงจริง ๆ ทั้งดาวทอริสจะกลายเป็นนรกบนพื้นพิภพ
หัวใจของหลินฮุยเต้นรัวเร่งขึ้น
ตอนนี้เขาอยู่ห่างจากสองเมืองนี้ถึงเวลาหมื่นกิโลเมตร แม้จะพุ่งรถบ้านเต็มความเร็วไป ก็สายเกินแก้เสียแล้ว
นอกจากรอข่าวอย่างเงียบ ๆ เขาก็ไม่มีอะไรทำได้เลย
ความรู้สึกที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้นี้ ทำให้หลินฮุยรู้สึกอึดอัดอย่างสุดขีด