“เบียนซานหมิง! ใจเย็น ๆ ไว้!”
บัลฟ์ที่เดินอยู่ปีกข้างมองเห็นความตื่นตระหนกของผู้เล่นคนนี้ เขม่าคิ้วม่น ลดเสียงต่ำลงพูดว่า
“หายใจเข้าลึก ๆ! ในสมรภูมิ สิ่งที่ห้ามเกิดขึ้นที่สุดก็คือสภาพแบบเธอนี่แหละ ยิ่งตื่นเต้น กล้ามเนื้อยิ่งแข็งทื่อ การตอบสนองจะช้าไปครึ่งจังหวะ! ถ้าเจอเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจริง ๆ เธอจะตอบสนองไม่ทัน แถมอาจลั่นไกยิงเพื่อนโดนไปด้วยอีก!”
เบียนซานหมิงได้ยินดังนั้นก็กลืนน้ำลาย พยักหน้าเหมือนหุ่นยนต์
เขาฝืนบังคับตัวเองหายใจลึก ๆ อยู่หลายครั้ง แต่ดวงตาที่สายตาลอยล่องไปทั่วก็ยังเผยความกลัวข้างในออกมาจนหมดปิดกิมิ
หลังเตือนเบียนซานหมิงเสร็จ สายตาของบัลฟ์ก็หลุดไปหยุดอยู่ที่หลินฮุยซึ่งเดินอยู่ท้ายขบวน
เขารู้สึกได้ว่าร่างกายของหลินฮุยอยู่ในสภาพผ่อนคลายอย่างสมบูรณ์แบบ นั่นคือความสุดสติที่มีแต่ทหารผ่านศึกผ่านร้อนผ่านหนาวจะมี
“อีกตัวยากเลยล่ะ” บัลฟ์ชื่นชมอยู่ในใจ
หลินฮุยไม่รู้ตัวว่าบัลฟ์กำลังเทียบเขากับเบียนซานหมิง ภาพของเจียงชิงเหยียนเด็กหนูคนนั้นก็ลอยขึ้นมาในหัวของเขาโดยไม่รู้ตัว
ถ้าเจียงชิงเหยียนอยู่ตรงนี้ เปิดความชำนาญ[การสอดแนม]ออกมาเมื่อไร ทุกการขยับไหวในรัศมี 20 กิโลเมตรจะชัดเจนเหมือนเปิดสายมองทั้งแมพเลย
จะเหมือนตอนนี้ได้ไง ที่ต้องเดินหลับหูหลับตาเหมือนแมลงวันไร้หัว?
เมืองร้างที่ชื่อ “ตัวหลุน” นี้มีพื้นที่ประมาณ 150 ตารางกิโลเมตร