ฝนหยุด ฟ้าแจ่มใส
แสงแดดสาดส่องลงมาจากฟากฟ้าสู่ผืนดิน ผู้เล่นทั้งหมดเงยหน้ามองท้องฟ้า หัวใจยังคงเต้นแรงจนไม่กล้าเชื่อ
แม้เหล่าผีกลไกและสิ่งมีชีวิตสไตล์คธูลูจะหายสาบสูญไปแล้ว แต่เสียงประกาศรางวัลปิดสกอร์ยังไม่ยอมปรากฏ ผู้เล่นต่างคิดว่าคงยังมีด่านที่ 3 หัวใจจึงแขวนลอยอยู่ตลอด
และตอนนี้ที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ผู้เล่นทุกคนในที่สุดก็ได้ถอนหายใจยาว
พัคคือพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ "จบแล้ว... จบจริง ๆ ซะที......"
หลังหายใจฮืด ๆ อยู่สักพัก เขารีบดันตัวลุกขึ้น แล้วประคองหญิงสาวผมทองที่ผมรกหูกระต่ายข้าง ๆ ให้ลุกขึ้น เอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ฮันนา บาดเจ็บตรงไหนบ้าง"
ฮันนายกมือตบหน้าอกที่อืดอาด แล้วถอนหายใจยาวอย่างหวาดผวา "ฉันไม่เป็นไร พักสักหน่อยก็หาย...... อ้อ แล้วพัคชางล่ะ"
พอพูดจบ
"เสียงดังโครม......"
กองซากปรักหักพังไม่ไกลนักถูกดันออกจนแตกร้าว พัคชางค่อย ๆ คลานออกมาจากช่องว่างอย่างทรมาน พร้อมฝุ่นครั่งปกคลุมศีรษะ
เขาเช็ดเขม่าดำบนใบหน้า เผยให้เห็นรอยยิ้มฟันขาวสะอาด "ฮันนา ทำให้เป็นห่วงแล้ว......"
ฮันนามองท่าที่กระโดดโลดเต้นของเขา ก็ยิ้มตอบ "ดีจัง สามคนเราได้อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขอีกแล้ว"
......
เมืองเถี่ยจี้ ชั้นใต้ดิน
ภายในเครื่องเจาะอุโมงค์เลเวล 8 คันหนึ่ง ฉู่เฟยนอนแน่นิ่งราวกับถูกดูดพลังงานจนหมดสิ้น แผ่ลงบนเบาะคนขับ
"ช่างยากเย็นนัก ไปเยือนปากประตูนรกมาเต็ม ๆ เลย......" ฉู่เฟยพึมพำกับตัวเอง หัวใจยังคงเต้นตุบ ๆ ไม่หยุด
ตอนที่กองทัพดาวเกราะระดับสูงสั่งถอนกำลัง เขาพุ่งเครื่องเจาะอุโมงค์ลงใต้ดินทันทีเป็นคนแรก