หลินฮุยหันกลับไป เห็นลู่เกอ เหวินรุ่ย ถังกั่ว โจวไป๋ หลี่เจี้ยนจวิน ซิสเตอร์นักรบมีราเอน และปรมาจารย์คิม กำลังเดินรุดรีมาหาเขา
ทุกคนบนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าได้ผลตอบแทนไม่น้อย
ลู่เกอควักแหวนพื้นที่ออกจากอกเสื้อ แล้วเอ่ยขึ้นว่า “พี่หลิน นี่คือรางวัลจากการร่วมศึกช่วงนี้ และจากการประมวลผลเมื่อครู่! อยู่ในนี้หมดเลย!!”
ยานแข่งระดับ 9 ของเขา วัสดุทั้งหมดล้วนได้รับมาจากหลินฮุย
บุญคุณมหาศาลนี้ ลู่เกอแม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่กล้าลืม เขาจึงฝ่าฟันสมรภูมิมาตลอด เพื่อชำระหนี้สิ้นนี้
หลินฮุยรับแหวนพื้นที่มาอย่างสบายมือ หยิบหินแสงดาวระดับกลาง 10 ก้อน กับแปลนอัปเกรดพาหนะระดับ 9 ออกมา 1 ใบ
จากนั้นเขาโยนแหวนพื้นที่กลับคืนสู่อ้อมกอดของลู่เกอ แล้วกล่าวเรียบ ๆ ว่า “บัญชีของพวกเราหมดกันแล้ว ต่อไปไม่ต้องส่งเสบียงให้ฉันอีก”
ลู่เกอรีบว่า “จะทำแบบนั้นได้อย่างไร? วัสดุที่พี่หลินให้ผมมีค่าเกินประเมิน! ผมชำระไปแค่เท่านี้เอง......”
หลินฮุยตบบ่าลู่เกอเบา ๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง “ฉันไม่ได้ขาดของพวกน้อยนิดนั้น เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงอีก!”
นิสัยของลู่เกอถูกอัธยาศัยของเขานัก เมื่อเทียบกับการให้ลู่เกอใช้หนี้ หลินฮุยอยากดึงเขาเข้ามาเป็นสมาชิกแกนกลางของสหกรณ์การค้าฮุยหวงมากกว่า