เมืองสันเหล็ก เขตชั้นล่าง
ในตรอกแคบคับที่ห่างจากฐานทัพทหารเขตใต้ไม่กี่ถนน
เด็กกำพร้าไร้ที่พึ่งนานับคนต้องม้วนตัวหลบลมอยู่ตามมุมกำแพง ประทังชีวิตด้วยข้าวต้มจากบ้านสงเคราะห์
เด็กหญิงตัวเล็กในชุดขี้ริ้วจ้องมองแสงสีทองไม่ไกลออกไปอย่างเลื่องลือ แล้วพึมพำกับตัวเองว่า "พี่ชาย......นั่นน่ะปาฏิหาริย์ของเทพเหรอ"
ที่นั่งข้าง ๆ เธอคือเด็กชายอายุราว 11-12 ปี รูม่านตาของเขาก็สะท้อนแสงสีทองเจิดจรัสนั้นเช่นกัน
ครู่ใหญ่เด็กชายถึงค่อยได้สติกลับมาจากภาพตระการนั้น เขาพยักหน้าอย่างแรง "อื้ม! ใช่ ต้องเป็นแน่ ๆ......"
เด็กชายหันกลับมา หยิบปลาทอดออกมาจากถุงกระดาษในอ้อมแขน ยังอุ่น ๆ อยู่ "ลูซี กินอีกนะ ที่นี่ยังมีเหลือ......"
เด็กหญิงเข็นปลาทอดเข้าไปที่ปากพี่ชาย "พี่ชายก็กินสิ......"
ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่แน่วแน่ของเด็กชายฝืนยิ้มบาง ๆ ออกมา เขายื่นมือลูบผมเหลืองระแหงของน้องสาวเบา ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยน "พี่ชายอิ่มแล้ว......"
"รออีกแป๊บ พี่ชายจะไปหางานเป็นลูกศิษย์ช่าง ต่อจากนี้จะไม่ให้ลูซีต้องหิวอีกแล้ว"
เด็กหญิงมองพี่ชาย ดวงตาโค้งเป็นแฉกจันทร์เสี้ยว "แค่ได้อยู่กับพี่ชาย หนูก็มีความสุขแล้ว"
......