ยามราตรี
ซูชิงเฉียน เจียงชิงเหยียน และสาว ๆ อาบน้ำเสร็จแล้วเดินเข้ามานั่งในห้องรับแขกกลิ่นหอมฟุ้ง สัมผัสกับเวลาพักผ่อนอันแสนสบาย
ขณะนี้ซูชิงเฉียนใส่ชุดนอนขนฟูลายพิคาชู นั่งอยู่บนพรมถือหนังสือเล่มหนา 《เลื่อนขั้นอักขระสลักเผ่าคนแคระ》อ่านอย่างเพลิดเพลิน
ส่วนหลิวซีนั่งอยู่หน้าบาร์ มือหนึ่งเช็ดปืนสไนเปอร์ อีกสายตากวาดไปที่จอภาพในห้องรับแขก
เจียงชิงเหยียนกับยาเออร์เป่ยเต๋อกำลังจับจอยเล่นเกมต่อสู้มือเปล่ากัน
"ยาเออร์เป่ยเต๋อ นายก็ใช้เตะต่ำแอบโจมตีฉันอีกแล้ว! รับลูกมังกรฟาดฟ้าไปเลย!" เจียงชิงเหยียนตะโกนบ่นไม่ยอมแพ้
ยาเออร์เป่ยเต๋อหัวเราะเบา ๆ "สงครามไม่เคยรังเกียจการหลอกลวง สาวน้อยเธอนี่ปฏิกิริยายังช้าไปครึ่งจังหวะอยู่"
หลินฮุยนั่งอยู่บนโซฟา ถือแก้วชาดำร้อน ๆ มองภาพตรงหน้าอย่างเงียบสงบ มุมปากเอียงขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เขาหวนคิดถึงวันแรกที่เข้าสู่เกมเอาตัวรอดบนถนนหลวง จุดเริ่มต้นคือรถบ้านพัง ๆ คันเดียว
ตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเองจะเป็นหมาป่าตัวเดียว แต่ไม่รู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ รอบตัวเขากลับมีคนทั้งตระกูลใหญ่ขนาดนี้แล้ว
นอกจากพนักงานของรถบ้านแล้ว ภายนอกยังมีจูเก่อโม่ เจ้าเทียนป้า ฮั่วเลี่ย และผู้ทำงานฝีมือดีของสมาคมพาณิชย์ฮุยหวาง ตลอดจนสมาชิกทีมอย่างหลูเกอ ถังกั่ว เหวินรุ่ย