“ซ่งชางอยากได้ชิ้นไหน?” สวีชิงเฉิงถาม
ซ่งสิงจื่อหยิบสมุดภาพมาดู แล้วชี้เลือกสามชิ้น “ชิ้นที่เธอชอบที่สุด บอกให้ฉันต้องประมูลกลับไปให้ได้”
เข็มกลัดดอกคามิเลียประดับทับทิม
ต่างหูเพชร
และกำไลมรกตอีกหนึ่งวง
สวีชิงเฉิงพยักหน้า รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง
“กำไลมรกตวงนี้ เธอเพิ่มราคาได้มากสุดสองรอบ ถ้าประมูลไม่ได้ก็ช่างมัน อย่าตามแข่ง”
“ทำไมล่ะ?”
“มันก็มีราคาเท่านั้น โอกาสเพิ่มมูลค่าไม่สูง” สวีชิงเฉิงพลิกดูสมุดภาพ “แต่ซ่งชางชอบ จะเพิ่มราคาอีกหน่อยแล้วประมูลมาให้ก็ได้ ของล้ำค่าพันตำลึงก็ซื้อความชอบไม่ได้หรอกนะ แต่ถ้าประมูลชิ้นนี้ไม่ได้ ก็เปลี่ยนไปเอาชิ้นนั้นแทน เพิ่มราคาอีกสามถึงห้ารอบก็ไม่มีปัญหา”
ซ่งสิงจื่อส่งเสียงอ้อ แล้วเอียงหน้ามองเธอ “เธอเรียนด้านการประเมินอัญมณีมาหรือเปล่า?”
“อืม”
สวีชิงเฉิงปิดสมุดภาพ
การประมูลดำเนินไปอย่างคึกคัก
ฟู่จิ่งถิงยกป้ายประมูลหลายครั้ง ทุกครั้งที่เขายกป้าย แทบไม่มีความหมายแล้วว่าคนอื่นจะยกตามหรือไม่
แต่สายตาเขาก็เฉียบคมจริง ๆ
เยี่ยเหวินหานหันกลับมามองเธอหลายครั้ง ท่าทางเหมือนอวดโอ่ก็ไม่เหมือน เหมือนข่มขู่ก็ไม่เชิง
สวีชิงเฉิงมองไปทางนั้น
ผู้ชายอย่างฟู่จิ่งถิง เยี่ยเหวินหานอาจเอาไม่อยู่จริง ๆ แต่มีตระกูลเย่คอยหนุนหลัง อย่างไรก็คงไม่เสียเปรียบ
สวีชิงเฉิงถามซ่งสิงจื่อ “ดูเหมือนตระกูลฟู่จะชอบเยี่ยเหวินหานมากนะ”
“คุณย่าของตระกูลฟู่อยากอุ้มเหลน บอกว่าจะเลือกผู้หญิงเรียบง่าย เหมาะจะดูแลครอบครัว” ซ่งสิงจื่อเอียงหน้ามองเธอ