ฝุ่นที่เกาะเต็มตัวเถี่ยตั้นทำให้ขมับเซี่ยหมิ่นกระตุกตุบ ๆ เธอยิ้มทั้งที่ในใจไม่ยิ้ม “เก่งจริง ๆ เลยนะ ลูกชายแม่ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ”
เถี่ยตั้นฟังไม่ออกว่าเธอกำลังประชด จึงเกาหัวหัวเราะแหะ ๆ สองที
ดูท่าทางซื่อบื้อแบบนั้นสิ
ไม่รู้เหมือนใครกัน
ต้องได้พันธุกรรมมาจากฝั่งพ่อแน่ ๆ
เซี่ยหมิ่นสูดหายใจลึก ก่อนกวักมือเรียกเถี่ยตั้น “เร็วเข้า ไปขัดมือให้สะอาด”
“รับทราบ!” เถี่ยตั้นทำวันทยหัตถ์อย่างไม่ค่อยถูกท่า แล้วก็ออกวิ่งสุดฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังลานบ้าน
เด็กชายวิ่งพรวดเข้ามาราวกับลูกกระสุนตัวน้อย เนื้อตัวก็ยังมอมแมม ต้วนหานเยว่ตกใจจนรีบหลบไปด้านข้าง
แต่ถ้าเธอไม่ขยับก็คงไม่เป็นไร พอขยับปุ๊บ สายตาของเถี่ยตั้นก็จับจ้องมาที่เธอทันที
“ว้าว! นางฟ้า!”
เถี่ยตั้นเดินวนรอบเธอหนึ่งรอบ จากนั้นก็เลียนแบบท่าทางของพ่อเวลาอยู่บ้าน กระแอมเบา ๆ ก่อนส่งสายตาพราวแพรวให้ต้วนหานเยว่
“พี่สาวคนสวย มาหาผมเหรอครับ แต่งงานหรือยังครับ? ถ้าผมโตแล้ว พี่มาเป็นภรรยาผมได้ไหมครับ?”
คำพูดชุดหนึ่งพรั่งพรูออกมา ต้วนหานเยว่ตกใจจนเบิกตากว้าง
เธอถอยหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว หลบไปอยู่หลังเซี่ยหมิ่น แล้วรีบตอบว่า “ไม่ได้ค่ะ ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว”
“ใคร ใครแย่งว่าที่ภรรยาของผมไป!” เถี่ยตั้นผิดหวังอย่างหนัก สีหน้าโกรธเกรี้ยว
“นี่คือภรรยาของพี่หมิงซาน” เซี่ยหมิ่นเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “เด็กที่ขนยังไม่ขึ้นเต็มตัวอย่างเธอยังคิดจะแต่งงานอีก ไม่ลองขึ้นสวรรค์ไปเลยล่ะ!”