เฉาอวิ้นยื่นมือจะคว้าแขนต้วนหานเยว่ ดวงตาเปี่ยมความยินดีนั้นดูไม่เหมือนเสแสร้งเลย
วันนี้เธอมาพาต้วนพ่านพ่านเลือกเสื้อผ้า
ต้วนพ่านพ่านเพิ่งกลับมา เสื้อผ้าที่นำติดตัวมามีแต่ตัวที่ปะชุนจนซ้อนทับกันหลายชั้น ไม่ก็สั้นเต่อจนเห็นได้ชัด
เธอสวมเสื้อผ้าพวกนั้นเดินออกไปข้างนอกสักรอบ ชื่อเสียงของต้วนหงฉีก็เสียหายไปอีกหน่อย
วันนี้เธอได้หยุดชดเชย สามีสั่งให้เธอตัดเสื้อผ้าดูดี ๆ ให้ต้วนพ่านพ่านสักสองชุด จะได้ไม่ต้องเห็นอีกฝ่ายสวมแต่ผ้าขาด ๆ เดินเพ่นพ่านไปทั่วจนทำให้สามีภรรยาอย่างพวกเธอขายหน้า
ยิ่งอยู่กับลูกสาวแท้ ๆ ที่ดูบ้านนอกมากเท่าไร เฉาอวิ้นก็ยิ่งคิดถึงต้วนหานเยว่ที่เลี้ยงดูอยู่ข้างกายมากเท่านั้น
ต้วนหานเยว่มีรูปร่างหน้าตางดงาม ทั้งยังเรียนเก่งเป็นเลิศ เพื่อนร่วมงานของสามีหลายคนต่างแอบส่งข่าวมาทาบทาม อยากผูกสัมพันธ์ทางแต่งงานกับครอบครัวพวกเธอ
แต่พอเปลี่ยนมาเป็นต้วนพ่านพ่านที่ผอมดำ คนที่เคยอยากดองเป็นญาติก็พากันหนีหายไปอย่างกับถูกหมาไล่
แววตากระตือรือร้นของเฉาอวิ้นทำให้ต้วนหานเยว่ขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นซาลาเปาไส้เนื้อที่ถูกหมาดุจ้องเขม็ง
“คุณเฉา ฉันพูดชัดเจนแล้ววันนั้น ต่อจากนี้ฉันไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลต้วนอีก คุณกับต้วนหงฉีก็อย่ามาหาฉันอีก”
“เยว่เยว่ ลูกกำลังโกรธแม่อยู่เหรอ?”
เฉาอวิ้นร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาไหลพราก “แม่เลี้ยงลูกมาตั้งแต่เล็กนะ ทำไมถึงไม่ยอมรับแม่ล่ะ?”
“ฉันไม่ใช่ลูกสาวคุณ! ลูกสาวคุณอยู่ตรงนั้นต่างหาก!”
ต้วนหานเยว่ผลักเธอออกอย่างรำคาญ เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วชี้ไปยังต้วนพ่านพ่านที่ยืนห่อไหล่อยู่ไกล ๆ
วันนี้ต้วนพ่านพ่านสวมกระโปรงผ้าสีน้ำเงิน ผมดำขลับเป็นประกายถูกรวบถักเป็นเปียยาวพาดลงด้านหลัง ดวงตาใสกระจ่างราวลูกกวางจับจ้องเฉาอวิ้นไม่วาง