ทั้งสองหยอกล้อกันมาตลอดทาง เดินไปตามถนนดินเหลือง
เหล่าทหารที่กำลังฝึกอยู่ริมสนามต่างยืดคอมองมาทางนี้ แทบอยากจะเอาหน้าเข้าไปจ่อใกล้ ๆ ทั้งคู่
ต้วนหานเยว่ไม่ทันสังเกตเห็น แต่ฮั่วหมิงซานไวต่อสายตาคนอื่นมาก เขาเหลือบมองไปทางนั้นด้วยสายตาเย็นชา เหล่าทหารหนุ่มที่กำลังคล้องแขนกันดูเรื่องสนุกอยู่ก็รีบยืนตัวตรงทันที
พอทั้งคู่เดินไปไกลสักหน่อย พวกเขาถึงค่อยขยับมารวมกลุ่มกระซิบกระซาบกัน
“นั่นคู่หมั้นของผู้บังคับกองพันนี่นา...”
“ผู้บังคับกองพันได้เจอนางฟ้าจริง ๆ ด้วย...”
“พี่สะใภ้สวยจริง ๆ...”
ต้วนหานเยว่เดินอยู่ด้านใน ส่วนฮั่วหมิงซานเดินอยู่ด้านนอก ระหว่างทางเขาก็แนะนำผังของฐานทัพให้เธอฟัง
“ตรงนั้นเป็นโรงอาหาร อยู่ไม่ไกลจากเขตบ้านพักครอบครัว เดินไปก็ประมาณยี่สิบนาที ถ้าคุณไม่อยากทำกับข้าวก็มากินที่นี่ได้”
“ที่นี่เป็นสถานพยาบาล อาการปวดหัวตัวร้อนทั่วไปก็รักษาได้”
“ตรงนั้นเป็นโรงอาบน้ำ อยู่ติดกับโรงหม้อไอน้ำ พวกเราไปอาบกันที่นั่น”
“เขตบ้านพักครอบครัวมีสามแห่ง แห่งหนึ่งกับแห่งสองเป็นตึก ถ้าคุณอยากอยู่บ้านหลังเล็ก เราก็จะได้จัดสรรให้อยู่เขตสาม ซึ่งไกลจากโรงอาหารที่สุด คุณพักที่จุดรับรองไปก่อนนะ ผมจะไปหาผู้บังคับการการเมืองเพื่อยื่นเรื่องขอแต่งงาน แล้วค่อยกลับมารับคุณไปดูบ้าน ตกลงไหม?”
“ได้ ฉันตามใจคุณ”
ต้วนหานเยว่ไม่รู้เรื่องการใช้ชีวิตในฐานทัพเลยสักนิด จึงยกเรื่องพวกนี้ให้ฮั่วหมิงซานจัดการทั้งหมด
จุดรับรองเป็นตึกสองชั้น ฮั่วหมิงซานเข้าไปลงทะเบียน แล้วรับกุญแจมาพวงหนึ่งก่อนพาเธอขึ้นไปชั้นสอง