“อะไรนะ?”
เซี่ยหมิ่นชะงักไป คิดว่าตัวเองฟังผิด “น้ำตาลเป็นของล้ำค่าขนาดนั้น เธอเอาไปให้เขาทำไม? เปลืองเปล่า ๆ!”
“เมื่อวานเขาช่วยพาฉันไปส่ง น้ำตาลนี่ถือเป็นค่าตอบแทนค่ะ”
ต้วนหานเยว่หน้าแดงขึ้นเล็กน้อย “ฉันไม่รู้ว่าเขาปวดฟัน แต่คุณป้าวางใจได้ค่ะ ต่อไปฉันจะไม่ให้เขาอีกแล้ว”
“อย่านะ!”
เถี่ยตั้นที่อดทนมานานส่งเสียงคร่ำครวญ ก่อนพุ่งเข้าไปกอดขาต้วนหานเยว่ “ผมไม่ปวดแล้ว ไม่ปวดจริง ๆ!”
“แล้วเมื่อกี้ใครร้องไห้เสียงดังลั่น? ฉันหรือไง?” เซี่ยหมิ่นพูดอย่างไม่ไว้หน้า พลางแกะเขาออกจากขาต้วนหานเยว่
“เขาปากดีอยากกินเอง จะโทษเธอได้ยังไง?” เซี่ยหมิ่นเห็นต้วนหานเยว่ทำหน้าเก้อเขิน จึงช่วยพูดแก้สถานการณ์ให้อย่างเข้าอกเข้าใจ
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง “เก็บของในบ้านเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”
“ค่ะ” ต้วนหานเยว่พยักหน้า “ฉันคิดว่าจะมัวว่างอยู่ตลอดไม่ได้ เลยตั้งใจออกไปหาดูว่ามีงานอะไรที่เหมาะกับฉันบ้างไหม”
“งั้นฉันไปเป็นเพื่อน”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณพาเถี่ยตั้นไปสถานพยาบาลดีกว่า ปวดอยู่อย่างนี้ตลอดคงไม่ไหว”
“เด็กผู้ชายอึดจะตาย ไปสถานพยาบาลทำไม เรื่องแค่นี้ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงหัวเราะเอา” เซี่ยหมิ่นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
ต้วนหานเยว่เหลือบมองเถี่ยตั้นที่ปวดฟันด้วยความสงสาร
ปวดฟันไม่ใช่โรค แต่พอปวดขึ้นมาทีไรก็แทบเอาชีวิตไม่รอด
เมื่อเห็นแววตาเห็นใจของเธอ เถี่ยตั้นก็รู้สึกว่าภาพลักษณ์ที่อุตส่าห์รักษาไว้อย่างยากลำบากพังทลายหมดแล้ว เขาไม่ใช่หนุ่มหล่อเท่คนนั้นอีกต่อไป