เถียนหยวนยกมือกุมแก้ม ยิ้มขื่นพลางพูดว่า “ไม่ได้ทะเลาะกันครับ แต่โดนตบมา”
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ต้วนหานเยว่โผล่ออกมาจากด้านหลังฮั่วหมิงซาน ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
เถียนหยวนถอนหายใจ สีหน้ายิ่งขมขื่นกว่าเดิม “อย่าพูดถึงเลยครับ เมื่อกี้ผมไม่ได้ไปส่งครอบครัวของผู้บังคับกองพันหยางหรอกเหรอ?”
“อืม แล้วเป็นยังไงต่อ?”
“ผู้บังคับกองพันหยางกำลังเดินเล่นที่สนามกับเถียนชิวโหรว คนที่เขาหลอกอยู่ครับ พี่สะใภ้หม่าอุ้มลูกเดินเข้าไปเรียกเขา ตอนนั้นผู้บังคับกองพันหยางตกใจจนหน้าซีดสลับสีเหมือนกิ้งก่าเลยครับ”
“ตอนแรกเขายืนกรานว่าพี่สะใภ้หม่าคือลูกพี่ลูกน้องของเขา พอโดนจับได้ก็เปลี่ยนคำพูด บอกว่าเธอเป็นเมียที่ทางบ้านบังคับให้แต่งด้วย เขาไม่รู้เรื่องเลยสักนิด”
“เถียนชิวโหรวเป็นพยาบาลสาวที่สถานีอนามัย ขึ้นชื่อว่าอารมณ์ร้อน พอรู้ว่าผู้บังคับกองพันหยางคบซ้อน ก็ตรงเข้าไปตบหน้าเขาฉาดหนึ่งเลยครับ”
“พี่สะใภ้หม่ายืนอึ้งไปเลย ก่อนจะรีบเข้าไปห้าม แต่ในอ้อมแขนยังอุ้มลูกอยู่ จะไปคล่องแคล่วสู้เถียนชิวโหรวได้ยังไงครับ เถียนชิวโหรวใช้มือข้างหนึ่งจับพี่สะใภ้หม่าไว้ ส่วนอีกข้างก็ตบเพียะ ๆ รัวใส่ผู้บังคับกองพันหยางสิบกว่าฉาดติดกัน”
“ที่นี่เป็นค่ายทหาร จะปล่อยให้เถียนชิวโหรวทำร้ายคนแบบนั้นได้ยังไงครับ ผมกับคนอื่น ๆ เลยเข้าไปห้าม แต่เธอก็ตบผมเข้าให้เหมือนกัน”
พอพูดถึงตรงนี้ ดวงตาของเถียนหยวนก็แดงก่ำ เขาน้อยใจจนแทบแย่
เมื่อนึกถึงท่าทางดุดันของเถียนชิวโหรว แก้มของเขาก็เหมือนยังเจ็บแปลบ ๆ อยู่เลย
ต้วนหานเยว่มองเขาอย่างเห็นใจ ในใจเกิดความอยากรู้อยากเห็นหญิงสาวที่ชื่อเถียนชิวโหรวขึ้นมาอย่างมาก แต่พอนึกถึงหม่าเชุ่ยเหลียนอีกครั้ง ก็อดรู้สึกจนปัญญาและไม่เห็นค่าตัวเองแทนเธอไม่ได้