เธอออกแรงผลักอย่างหนัก หม่าเชุ่ยเหลียนที่กำลังอุ้มลูกอยู่ไม่ทันตั้งตัว ถูกผลักจนเซเกือบล้มลงกับพื้น
โชคดีที่เซี่ยหมิ่นตาไวมือเร็ว พุ่งเข้าไปคว้าแขนอีกฝ่ายไว้แล้วพยุงขึ้นมา
“หลิ่วปากกว้าง! เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยแบบนี้เสียที! ถ้ายังทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังอีก ก็กลับบ้านไปเขียนรายงานสำนึกผิดให้ฉัน!”
หลิ่วปากกว้างลูบจมูกอย่างกระอักกระอ่วน แก้ตัวว่า “ฉันยังไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ เธอทำจากกระดาษหรือไง แค่ผลักนิดเดียวก็ล้มแล้ว”
ยังมีหน้ามาบ่นอีก
ต้วนหานเยว่ทนฟังไม่ไหว “เมื่อกี้เธอออกแรงตั้งขนาดนั้น ใครโดนผลักก็ต้องล้มทั้งนั้น ยิ่งพี่สะใภ้หม่ายังอุ้มลูกอยู่ด้วย!”
ถ้าเซี่ยหมิ่นเป็นคนว่า หลิ่วปากกว้างยังพอรับได้ แต่ต้วนหานเยว่เป็นใคร ถึงกล้ามาสั่งสอนเธอ
แววขุ่นเคืองวาบผ่านดวงตาของหลิ่วปากกว้าง
ต้วนหานเยว่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นคงกลอกตาใส่ไปแล้ว เธอประคองแขนหม่าเชุ่ยเหลียนพลางถามด้วยความเป็นห่วง “พี่สะใภ้หม่า ไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“พวกคุณรู้จักกันด้วยเหรอ เยว่เยว่?” เซี่ยหมิ่นยกเก้าอี้มาให้หม่าเชุ่ยเหลียนนั่ง พอได้ยินก็อดสงสัยไม่ได้
“รู้จักค่ะ รู้จัก ตอนฉันกับน้องต้วนเดินทางมา เรานั่งตู้รถไฟตู้เดียวกัน”
เมื่อได้เจอคนคุ้นเคย หัวใจที่หวาดหวั่นไม่เป็นสุขของหม่าเชุ่ยเหลียนก็สงบลง เธอแทบจะเบียดตัวแนบต้วนหานเยว่
“บังเอิญจริง ๆ เลยนะ” พอรู้ว่าหม่าเชุ่ยเหลียนรู้จักต้วนหานเยว่ หลิ่วปากกว้างก็มองอีกฝ่ายอย่างรังเกียจ ในใจจัดหม่าเชุ่ยเหลียนให้อยู่พวกเดียวกับต้วนหานเยว่ไปแล้ว