จูอิ๋งชุนขมวดคิ้ว แต่ตอนนี้เจียงจือจือกำลังอารมณ์ขึ้น จึงไม่หวั่นเกรงสีหน้าเย็นชาของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
เธอเชิดหน้าขึ้น สีหน้าเผยความดื้อรั้นสามส่วน ความหัวแข็งสี่ส่วน และความไม่ยอมรับอีกห้าส่วน ก่อนพูดกับตัวเองว่า “ความยากของการเต้นชุดนี้คุณก็รู้ ผิงซวงบอกว่าเธอแค่เต้นให้ดูรอบเดียว ต้วนหานเยว่ก็จำได้แล้ว แบบนี้จะเป็นไปได้ยังไงคะ?”
“ถ้าเธอไม่เต้นให้ฉันดูด้วยตัวเอง ฉันก็ไม่ยอมรับว่าตัวเองผิดหรอกค่ะ”
“เธอดูผิงซวงเต้นแค่รอบเดียวก็จำได้แล้วเหรอ?” จูอิ๋งชุนหันไปถามต้วนหานเยว่
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง บางทีเธออาจจะได้ค้นพบอัจฉริยะคนหนึ่งเข้าแล้วก็ได้
เจียงจือจือคนนี้ถูกพวกเธอประคบประหงมจนเหลิงเกินไป ตอนนี้ถึงกับกล้าขึ้นเสียงใส่เธอแล้ว
“ใช่ค่ะ” ต้วนหานเยว่พยักหน้า “แต่ฉันเรียนรู้แค่ท่อนเต้นรองค่ะ”
“ไม่เป็นไร เต้นให้ฉันดูสักรอบ” จูอิ๋งชุนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
ต้วนหานเยว่ยืนอยู่กลางห้อง
จูอิ๋งชุนประสานมือไว้ด้านหลัง สายตาพินิจพิจารณา ผิงซวงมีแววตาตื่นเต้นกังวล ส่วนเจียงจือจือจ้องเธอเขม็ง กลัวว่าจะพลาดจับผิดเธอแม้แต่นิดเดียว
แต่ชาติก่อนต้วนหานเยว่ผ่านฉากใหญ่ ๆ มาไม่รู้ตั้งเท่าไรแล้ว
เธอยืดแขนออกอย่างสง่างาม เริ่มต้นท่า ยกข้อมือ แอ่นตัว ทุกท่วงท่าล้วนถูกต้องสมบูรณ์แบบ อีกทั้งสีหน้าที่ควบคุมได้ดี ทำให้การร่ายรำชุดนี้ดูเพลินตายิ่งขึ้น
พอเต้นไปได้ครึ่งทาง สีหน้าของเจียงจือจือก็ซีดลงเรื่อย ๆ เธอรู้สึกว่ามือเท้าเย็นเฉียบผิดปกติ
ที่แท้แม้แต่การเต้นที่เธอเคยภาคภูมิใจ ก็ยังสู้ต้วนหานเยว่ไม่ได้หรือ?