ปากของหุ่นโชว์เป็นภาพที่วาดด้วยพู่กัน จึงส่งเสียงไม่ได้
ทั่วทั้งตัวของหุ่นโชว์เผยประกายมันวาวแบบพลาสติก สีสันแข็งทื่อเหมือนกำแพงสีขาว ยิ่งประกอบกับใบหน้าที่วาดด้วยพู่กันหยาบ ๆ ก็ยิ่งดูเป็นสิ่งประหลาดสยองอย่างยิ่ง
【กฎข้อที่ห้าของร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่น】
【ทุกเช้าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้หุ่นโชว์ หุ่นโชว์ไม่มีใบหน้า (สิ่งที่มีใบหน้าไม่ใช่หุ่นโชว์ แต่เป็นลูกค้า)
กร๊อกกร๊อก×&%$e69da5e……หุ่นโชว์ที่มีใบหน้าดูสมจริงยิ่งขึ้น การเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทันสมัยกว่าให้พวกมัน จะช่วยดึงดูดลูกค้าได้มากขึ้น】
กฎข้อนี้ประกอบด้วยสามส่วน ได้แก่ ตัวอักษรสีดำขนาดไม่เท่ากัน ตัวอักษรในวงเล็บ และตัวอักษรหลังข้อความที่เพี้ยนเป็นรหัส
เช้านี้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้หุ่นโชว์ไปแล้ว ดังนั้นซูชิงอวี๋จึงพักประโยคแรกของกฎไว้ก่อนได้
ข้อความในวงเล็บบอกว่า หุ่นโชว์ที่มีใบหน้าคือลูกค้า
ส่วนข้อความหลังรหัสที่เพี้ยนบอกให้เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ทันสมัยที่สุดให้หุ่นโชว์ที่มีใบหน้า
สองประโยคนี้ดูเหมือนจะสื่อเรื่องเดียวกัน แต่ประธานของประโยคต่างกัน
ประโยคหนึ่งมีลูกค้าเป็นประธาน
อีกประโยคมีหุ่นโชว์เป็นประธาน
เมื่อต้องดูแลลูกค้า พนักงานแนะนำสินค้าต้องกระตือรือร้นแนะนำเสื้อผ้า
แต่เมื่อต้องดูแลหุ่นโชว์ พนักงานแนะนำสินค้าต้องลงมือเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เอง
สิ่งที่ซูชิงอวี๋ทำคือปฏิบัติต่อหุ่นโชว์ที่มีใบหน้าราวกับเป็นลูกค้า
เพราะเมื่อเทียบกับกฎหลังข้อความที่เพี้ยนเป็นรหัสแล้ว กฎในวงเล็บน่าเชื่อถือกว่า