ทุกคนในที่นั้นต่างกลั้นหายใจ ตั้งใจฟัง
เหวินเสวี่ยฉาตื่นเต้นที่สุด สิ่งที่เธอทำมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดก็เพื่อให้ได้ตำแหน่งพนักงานดีเด่น จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็ขึ้นอยู่กับวินาทีนี้แล้ว
“พนักงานดีเด่นประจำเดือนนี้คือ... อันเจียลู่!”
พนักงานด้านล่างปรบมือกันอย่างกึกก้อง
“???”
สำหรับเหวินเสวี่ยฉา นี่มันเหมือนจู่ ๆ ก็มีม้ามืดโผล่มากลางทาง
“อันเจียลู่เป็นใคร? ตัวประกอบที่โผล่มาจากไหนกัน?!” เหวินเสวี่ยฉาเบิกตากว้างจนแทบถลน รอยยิ้มสมบูรณ์แบบเริ่มแตกร้าว
ห้ามโกรธ ความโกรธทำให้เกิดริ้วรอย
แต่เหวินเสวี่ยฉาจะไม่โกรธได้อย่างไร?
คนแรกที่เธอสงสัยคือจู่อวี้
เธอสงสัยว่าจู่อวี้บอกชื่อปลอมกับพวกเธอหรือเปล่า
ชื่อจริงของจู่อวี้คืออันเจียลู่งั้นหรือ?
หรือหลอกทุกคนมาตลอด!
แต่จู่อวี้เป็นนักอุดมคติที่ค่อนข้างซื่อตรง เธอไม่ได้โกหก
จู่อวี้เองก็กำลังมองหาอันเจียลู่ในฝูงชน
ซูชิงอวี๋มองอันเจียลู่ขึ้นไปรับรางวัล ใจกลับคิดถึงเรื่องอื่น
เธอรายงานเรื่องที่อันเจียลู่เลี้ยงเด็กชายกิ้งก่าไว้ในตู้เสื้อผ้าหอพักไปแล้ว
【บ้านพักคนชราทะเลสาบดำ】กฎซ่อนเร้นข้อที่สิบของหอพัก
【หากพบปัญหาใด ๆ ในการบริหารจัดการของสถานพยาบาลแห่งนี้ โปรดดำเนินการผ่านช่องทางทางการ】
ผู้อำนวยการไม่ลงโทษอันเจียลู่ กลับแต่งตั้งเธอเป็นพนักงานดีเด่นเสียอย่างนั้น
ความคิดหนึ่งวาบขึ้นมาในหัวซูชิงอวี๋
ที่ผู้อำนวยการทำเช่นนี้ เป็นเพราะเด็กคนนั้นเกี่ยวข้องกับผู้อำนวยการหรือเปล่า?
อันเจียลู่เดินขึ้นเวทีด้วยสีหน้าตื่นเต้นยินดี
ผู้อำนวยการตบไหล่เธอเบา ๆ แล้วคล้องป้ายพนักงานดีเด่นไว้ที่คอ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วว่า “ยินดีด้วยที่ได้รับรางวัลครั้งนี้ นั่นคือตั๋วท่องเที่ยว”