ซูชิงอวี๋เห็นหลออีสวมเสื้อกันฝน เส้นผมสีดำเปียกชื้นแนบติดหน้าผากขาวผ่อง ใบหน้าขาวซีดของเธอมีแววประหลาดใจเล็กน้อย กำลังมองสำรวจซูชิงอวี๋โดยอาศัยแสงสลัวจากนอกรถ
“ซูชิงอวี๋ เป็นเธอจริง ๆ ด้วย ฉันนึกว่าเธอออกจากที่นี่ไปแล้ว และจะไม่กลับมาอีก” หลออีพบเพื่อนเก่า จึงรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย แววดีใจฉายวาบในดวงตา “เธอจากไปได้สองปีแล้วนะ
หลังจากเธอไป หรวนหร่วนก็พูดถึงเธอบ่อย ๆ
เธอชอบถามว่า พี่สาวที่เอาขนมมาให้จะกลับมาอีกไหม?
ทำเอาฉันไม่รู้จะตอบอย่างไร ได้แต่ปลอบเธอว่า เธอไปเที่ยวไกลแสนไกล ถึงจะกลับมา ก็คงต้องรออีกนาน”
หลออีเล่าเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ แววตากลับเปี่ยมไปด้วยความสุข
เธอกอดกล่องเครื่องดื่มที่บรรจุอยู่เต็มไว้ในมือ ยืนคุยกับซูชิงอวี๋อยู่อย่างนั้นก็ไม่รู้สึกเหนื่อย
“ฉันก็กลับมาแล้วนี่ไง” ซูชิงอวี๋ยิ้มแล้วถาม “แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?
ช่วงนี้พวกเธอสบายดีกันไหม?”
เพราะหลออียืนอยู่ในห้องโดยสาร ซูชิงอวี๋จึงไม่ได้ละเมิดกฎตอนพูดคุยกับเธอ
“ที่บ้านก็เหมือนเดิม ช่วงนี้ฝนตกหนักมาก แฟนฉันตากฝนจนป่วย ฉันเลยต้องออกมาทำงานแทน” หลออียิ้มขื่น ๆ “คนที่อาศัยอยู่ที่นี่หยุดทำงานแม้แต่นาทีเดียวไม่ได้
พวกสิ่งประหลาดสยองเร่งเก็บค่าเช่า โหดกว่าเจ้าของบ้านที่เป็นมนุษย์เสียอีก
ถ้าเธอจ่ายธนบัตรเงินตราใต้พิภพให้มันขาดไปแม้แต่นิดเดียว มันก็ถอดแขนเธอทั้งสองข้างออกได้