ซูชิงอวี๋เดินอ้อยอิ่งเข้าไป นางเบ้ปากเล็กน้อย รูม่านตาซ้ายขวาหดเข้าหากันเล็กน้อย สายตาเลื่อนลอยขึ้นอีกนิด แล้วบิดคอให้เบี้ยวไปอีกหน่อย
รายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้รวมกัน ทำให้นางดูไร้บุคลิกและความงามอย่างสิ้นเชิง
ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเหลืองของหัวหน้าคณะเปล่งประกายวาววับ มันก้มตัวลง ก้อนเนื้อบนคอแนบกับใบหน้าของซูชิงอวี๋ สายตากวาดมองไปทั่วร่างของนาง
“ทำไม… คัก คัก คัก… ถึงได้ขี้เหร่ขึ้นล่ะ”
ต่อหน้าหัวหน้าคณะ ซูชิงอวี๋เงียบกริบ แสร้งทำเป็นใบ้เช่นเดิม
เมื่อโยวโยวเห็นซูชิงอวี๋ในสภาพนี้ เขากลับเพียงหัวเราะออกมา ไม่ได้เปิดโปงนาง แววตาเป็นประกายขณะจ้องมองซูชิงอวี๋ เฝ้าดูการแสดงของนางอย่างเงียบ ๆ
ซูชิงอวี๋อดทนต่อสัมผัสของนิ้วที่บุ๋มลงไปของหัวหน้าคณะ ซึ่งลูบไล้ใบหน้าของนาง นิ้วของมันราวกับมีชีวิต ส่วนที่บุ๋มลงไปยิ่งดูคล้ายปากที่ขยับได้ พอปลายนิ้วแตะผิวของนาง นางก็รู้สึกราวกับมีแมลงกำลังไต่คลานอยู่บนนั้น
กฎข้อที่ 1 ในส่วนหลัง และข้อที่ 3 ของ 【คณะละครสัตว์แอปเปิ้ลแดง】
【โปรดรักษามารยาทต่อหัวหน้าคณะ อย่าตั้งข้อสงสัยในอำนาจของหัวหน้าคณะ และยิ่งอย่ายั่วโมโหหัวหน้าคณะ มิฉะนั้นหัวหน้าคณะมีสิทธิ์ขับไล่คุณออกจากคณะละครสัตว์】
【โปรดกลับมายังคณะละครสัตว์ก่อนที่ราตรีจะมาเยือน】
โลกภายนอกเต็มไปด้วยอันตราย หากถูกหัวหน้าคณะขับไล่ ก็หมายความว่าจะกลับมายังคณะละครสัตว์ก่อนค่ำไม่ได้ การฝ่าฝืนกฎเช่นนี้ย่อมมีแต่ความตาย
เหวินเสวี่ยฉาเห็นภาพนี้จากระยะไกล จึงหลบไปหลังตู้