หลังเกิดระเบิด ห้องทดลองก็ลุกไหม้ เศษกระจกที่แตกกระจายเพราะแรงระเบิดปักเข้าแขนเขาจนเป็นแผลเหวอะหวะ
ตู้อวี๋ลืมตาขึ้น รู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวราวกับนกที่เพิ่งบินออกจากกรง
เขามองห้องทดลองสีส้มอมเหลือง เปลวไฟยังดับไม่สนิท เขาเหยียบเศษแก้วเดินฝ่ากองไฟออกไป
ตอนนี้เขาต้องการผิวหนังมนุษย์สักแผ่น
เขาลากร่างที่มีขนงอกขึ้นมา หลบอยู่ในมุมมืด รอให้เหยื่อเดินเข้ามาหา
ความสามารถในการล่อลวงมนุษย์ให้ก้าวเข้าสู่กับดักของสิ่งประหลาดสยองนั้น เป็นสัญชาตญาณเพื่อความอยู่รอด
ไม่ต่างจากทารกแรกเกิดที่ดูดนมแม่เป็นโดยไม่ต้องมีใครสอน
สิ่งประหลาดสยองเกิดมาก็รู้จักกินคน
ตู้อวี๋ช่วยชายตาบอดออกมาจากทะเลเพลิง แล้วแสดงความเมตตา บอกว่าสามารถทำให้ความปรารถนาทุกอย่างของชายคนนั้นเป็นจริงได้ ขอเพียงอีกฝ่ายจ่ายค่าตอบแทนเล็กน้อย
ความหวาดกลัวบดบังสติของชายคนนั้น เขาลืมกฎที่ห้ามพูดคุยกับสิ่งประหลาดสยองตามอำเภอใจภายในกลุ่มบริษัท แล้วอธิษฐานขอให้ออกจากกลุ่มบริษัทฉีหมิงซิง
“ออกไปหรือ? คุณจะลาออกเหรอ?”
เงาของตู้อวี๋ปกคลุมชายคนนั้น
ถ้าดวงตาของเขาไม่ถูกควันไฟเผาจนบอด ตอนนี้คงกรีดร้องแล้ววิ่งหนีไปแล้ว
ชายคนนั้นพยักหน้า เขาบอกว่ากลุ่มบริษัทฉีหมิงซิงบ้าคลั่งเกินไป เขาจะต้องออกไปจากสถานที่ผีสิงนี่ให้ได้
“งั้นฉันจะอยู่แทนคุณเอง”
ตู้อวี๋อ้าปากนกขนาดมหึมา กลืนชายคนนั้นลงไป เหลือไว้เพียงผิวหนังและคายกระดูกออกมา จากนั้นก็แปลงกายเป็นชายคนนั้น
เขาโยนกระดูกออกไปนอกประตูใหญ่ของกลุ่มบริษัท นับว่าทำความปรารถนาของชายคนนั้นให้เป็นจริงแล้ว
หลังได้ผิวหนังแผ่นนี้มา ตู้อวี๋ก็ไม่ค่อยพอใจกับรูปลักษณ์ของมัน
ชายที่เขากินเข้าไปเดิมสูงราว 185 เซนติเมตร