รุ่งเช้าวันที่สอง ซูชิงอวี๋ซึ่งได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ลุกขึ้นยืนขยับเส้นสาย
เธอเปลี่ยนเป็นชุดทำงาน เตรียมเริ่มงาน
หวังเหมยขยี้เปลือกตาที่ห้อยย้อยของตัวเอง เมื่อคืนเธออดไม่ได้ที่จะคอยฟังเสียงจากห้องลองเสื้อ ยิ่งฟังก็ยิ่งกลัว จนแทบไม่ได้นอนทั้งคืน
พอลุกขึ้นยืนในเช้าวันนี้ เธอก็รู้สึกหนักหัวขาเบาแล้ว
“ห้องแปรงฟันล้างหน้าอยู่ตรงไหน” หวังเหมยรู้สึกปลายลิ้นชา ตามความเคยชินจึงคิดจะหาที่ล้างหน้าแปรงฟัน
ภายในร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่นไม่มีห้องน้ำ มีเพียงถังขยะสีแดงใบหนึ่ง
“ล้างปากล้างหน้าในร้านก็ได้” ซูชิงอวี๋เพิ่งยืนสังเกตการณ์อยู่หน้าร้านเสื้อผ้ามา จากมุมนี้มองเห็นป้ายห้องน้ำตรงทางเดิน
ทางไปห้องน้ำต้องผ่านมุมเลี้ยวแห่งหนึ่ง ตรงนั้นมืดสนิทและไม่ได้เปิดไฟ
ทั้งที่ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว พวกเธอกลับไม่มีความต้องการทางสรีรวิทยาที่จะเข้าห้องน้ำ
เรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับอาหารในดันเจี้ยน
【ร้านเสื้อผ้าไป๋อี้ไป๋ซุ่น】 กฎข้อแรก ตัวอักษรในวงเล็บ
【(สามวันแรกให้อยู่ภายในร้าน ไม่ว่าจะเกิดสถานการณ์ใดก็ตาม ห้ามออกจากร้านเด็ดขาด)】
อย่างน้อยในสามวันแรก พวกเธอก็ไม่จำเป็นต้องเข้าห้องน้ำ
แปดโมงเช้า คนส่งอาหารนำอาหารเช้ามาส่ง
ในเวลาเดียวกัน ซูชิงอวี๋กะเวลา ใช้แอปสมบัติใต้พิภพสั่งขนมปังอัดกับน้ำแร่
ระหว่างส่งอาหาร คนส่งอาหารบ่นขึ้นมาว่า “ข้างนอกฝนตก เห็ดดอกไม้ผุดขึ้นมาเต็มไปหมด