ตกจากชั้นสี่ ต่อให้ข้างล่างมีเบาะเนื้อรองอยู่ ซูชิงอวี๋ก็ยังอาจกระดูกหักได้
ด้วยฝีมือระดับนั้นของจี้อีฟาน อย่างมากก็แค่ช่วยยื่นเรื่องขอเงินชดเชยจากการบาดเจ็บในงาน แล้วเอาธนบัตรเงินตราใต้พิภพกลับมากองหนึ่ง
แต่สิ่งที่ซูชิงอวี๋ไม่เคยขาดก็คือธนบัตรเงินตราใต้พิภพ
พึ่งภูเขา ภูเขาก็ถล่ม พึ่งคน คนก็หนี
ช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ต้องพึ่งตัวเองเท่านั้น
ปลายนิ้วของเธอออกแรงกด เลือดที่ไหลออกมาทำให้นิ้วลื่นยิ่งขึ้น เธอไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด ซูชิงอวี๋กวาดตามองไปรอบ ๆ พิจารณาว่าถ้าตกลงไปทางไหนจึงจะมีอะไรรองรับ ไม่ถึงกับกระดูกหัก
เด็กหญิงคนนั้นวิ่งออกมา ยืนอยู่ตรงขอบดาดฟ้ามองซูชิงอวี๋ที่กำลังจะร่วงแหล่มิร่วงแหล่ แล้วหัวเราะจนตัวงอ
“ฮ่า ๆ ๆ พวกแกมาที่โรงงานเพื่อก่อเรื่องใช่ไหม!
ตกลงไปตายซะ พวกตัวป่วน!”
“ดึงฉันขึ้นไป”
“แบร่ ๆ~” เด็กหญิงทำหน้าล้อเลียนซูชิงอวี๋ แล้วแลบลิ้นใส่
เวลารับมือกับเด็กซน มีวิธีหนึ่งที่ใช้ได้เสมอ
ซูชิงอวี๋คิดแผนขึ้นมาได้
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงแม้จะเรียบเฉย แต่กลับมีอานุภาพทำลายล้างอย่างยิ่ง
“ทำตัวดี ๆ ไม่อย่างนั้นฉันจะไปฟ้องผู้ปกครองของเธอ”
“……” เด็กหญิงชะงักไป จากนั้นก็แสดงสีหน้าเจ็บใจ “ทำแบบนี้ได้ยังไงกัน?”
“ทำไมจะทำไม่ได้” ซูชิงอวี๋พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ลุงที่เธอพูดถึงคือผู้อำนวยการใช่ไหม?
ฉันมีช่องทางติดต่อเขา ฉันจะบอกเขาว่าเธอเป็นเด็กไม่ดี
ไม่ใช่แค่นั้น ถ้าเธอทำให้ฉันตกลงไปบาดเจ็บจริง ๆ ฉันจะให้ทนายของฉันฟ้องโรงงาน