อพาร์ตเมนต์เดี่ยวธรรมดากลายเป็นห้องชุดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างดี
ม่านห้องปิดสนิท เปิดไฟไว้ ไม่รู้ว่ากลางวันหรือกลางคืน นาฬิกาบนผนังบอกเวลา 8 โมงเช้า
ด้านหลังห้องนั่งเล่นแขวนรูปครอบครัว ใบหน้าในรูปถูกกรีดด้วยมีด
บนโซฟาในห้องนั่งเล่น สามีภรรยาวัยกลางคนนั่งดูโทรทัศน์อย่างตั้งใจ แต่ในจอโทรทัศน์มีแต่หิมะขาว ว่างเปล่า
ที่ระเบียง หญิงชราคนหนึ่งนั่งบนรถเข็น หลับตาอยู่
ซูชิงอวี๋ปรากฏตัวกลางห้องนั่งเล่น ซวงสี่ยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านหลัง
ในมือของเธอมีกระดาษโน้ตสีเหลืองซีดปรากฏขึ้น
【ยินดีต้อนรับสู่บ้านแสนสุข นี่คือครอบครัวใหญ่ที่มีความสุข เพื่อให้ชีวิตธรรมดาดำเนินต่อไป ขอให้ท่านปฏิบัติตามกฎต่อไปนี้อย่างเคร่งครัด สวมบทบาทเป็นลูกสาวของตนเอง หากฝ่าฝืน ผลที่ตามมาท่านต้องรับผิดชอบเอง】
กฎของบ้านแสนสุข (ภาคต้น)
【1.โปรดจำไว้ เธอคือลูกสาวที่ดีของแม่ แม่รักเธอมาก ความรักไม่มีผิด แม้ว่าหนทางจะไม่ค่อยถูกต้องก็ตาม】
【2.พ่อทุ่มเทเพื่อบ้านนี้อย่างมาก อย่าปฏิเสธพ่อ พ่อกดดันมาก หากอยากปฏิเสธ สามารถอ้อนแม่ได้】
【3.เธอเป็นเด็กดี เด็กดีห้ามมีความรักก่อนวัย】
【4.บ้านไม่อนุญาตให้เลี้ยงสัตว์เลี้ยง แม่เกลียดสัตว์เลี้ยง โดยเฉพาะแมว】
【5.คุณย่าต้องการการพักผ่อน อย่ารบกวนท่าน】
【6.เธอต้องเรียนออนไลน์ในห้องหนังสือ เวลาเรียน คือ 9.30-12.00 น. และ 14.30-17.00 น. ระหว่างเรียนออนไลน์ต้องรักษาความเงียบ นอกเวลาดังกล่าว บ้านไม่มีห้องหนังสือ】
【7.หากเธอไม่อยากเจอพวกเขา สามารถเข้าห้องนอนแล้วล็อกกลอน พวกเขาจะไม่รบกวนเธอ】
【8.น้องชายซนมาก หากน้องชายรบกวนคุณย่า อย่าลืมห้าม】
ซวงสี่มองกระดาษโน้ต กล่าวเตือน "กฎถูกมลทินแล้ว นายหญิงต้องรักษาความรู้แจ้ง หากนายหญิงถูกมลทินร้ายแรง ข้าช่วยนายหญิงได้ครั้งหนึ่ง"
เพราะในห้องมีคน ซูชิงอวี๋จึงไม่ได้พูด เพียงแค่พยักหน้า
ขณะนั้น สามีภรรยาวัยกลางคนหันขวับมามองทางซูชิงอวี๋พร้อมกัน
แม่โบกมือเรียกเธอ "ลูกรัก ยังพอมีเวลาก่อนเรียนออนไลน์ มานั่งดูโทรทัศน์กับแม่หน่อย"
พ่อไม่ได้พูด
ตามกฎที่กล่าวไว้บนกระดาษ พอจะตัดสินได้ว่า แม่อันตรายน้อยกว่าพ่อ
บนกระดาษโน้ตเขียนว่า กฎของบ้านแสนสุข (ภาคต้น) จึงหมายความว่ายังมีกฎ (ภาคปลาย) ด้วย
หากไม่ได้รับกฎฉบับสมบูรณ์ ก็ต้องเผชิญกับอันตรายที่ไม่อาจรู้ได้
พ่อกับแม่มองเห็นเพียงซูชิงอวี๋ เหมือนมองไม่เห็นซวงสี่
ซูชิงอวี๋นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟา แต่ในจอไม่มีอะไรเลย
เมื่อเห็นซูชิงอวี๋นั่งไปแล้ว แม่ฉีกยิ้ม ส่วนพ่อขมวดคิ้วแน่น
ในโทรทัศน์ไม่มีอะไรเลย
สีหน้าของพ่อดุดันขึ้นเรื่อย ๆ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูชิงอวี๋ลุกขึ้น
เธอกล่าวกับพ่อแม่ "อีกหนึ่งชั่วโมงหนูจะเรียนออนไลน์แล้ว หนูอยากกลับห้องนอนไปทบทวนบทเรียนเมื่อวานก่อน"
พ่อคลายคิ้วที่ขมวด "เด็ก ๆ ควรอ่านหนังสือให้มาก ตอนว่างดูโทรทัศน์ให้น้อย
เด็กไม่อ่านหนังสือก็ไม่มีอนาคต!
ถ้าเรียนไม่ดี มีลูกสู้มีซาลาเปาย่างดีกว่า!"
เมื่อพูดถึงซาลาเปาย่าง เขาดุดันอย่างผิดปกติ
ส่วนแม่กล่าว "เรียนอย่าให้เหนื่อยนัก ตั้งใจเรียนตอนเรียน สนุกสนานตอนเล่น"
ซูชิงอวี๋คล้อยตาม "พ่อกับแม่พูดถูก"
มีห้องนอนสามห้อง ห้องสีเทา ห้องสีชมพู และห้องสีฟ้า
ห้องสีเทาแขวนรูปแต่งงานของพ่อแม่
ห้องสีฟ้าวางรองเท้าสเก็ตและลูกบาสเกตบอล
ห้องสีชมพูวางตุ๊กตาผ้า
พ่อกับแม่ลุกขึ้นทันที ไม่ดูโทรทัศน์อีก แต่ยืนตรงทางเดินจากห้องนั่งเล่นไปห้องนอน จ้องเขม็งไปที่ซูชิงอวี๋
พ่อตาดำสนิท ถาม "ลูกสาว ทำไมยังไม่เข้าห้องไปอ่านหนังสือ? อยากดูโทรทัศน์หรือเปล่า? ไม่เชื่อฟังแล้วใช่ไหม! เมื่อกี้เธอบอกจะเข้าห้องไปอ่านหนังสือ นี่หลอกพ่อหรือ?"
เสียงเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ
เดินผิดห้องนอน หมายถึง "ไม่อยากอ่านหนังสือ" "หลอกลวง"
ซูชิงอวี๋ไม่กล้าขยับเขยื้อน เธอส่งสัญญาณให้ซวงสี่ออกไปสำรวจก่อน
ซวงสี่ก้าวเข้าห้องนอนก่อน พลิกค้นในนั้น จากนั้นออกมา
"ห้องสีฟ้าในตู้เสื้อผ้ามีชุดกีฬา ในตะกร้ามีผ้าอนามัย โต๊ะหัวเตียงมีรูปถ่ายลูกสาวเล่นกีฬา น่าจะเป็นห้องนอนของลูกสาว
ห้องสีชมพูมีเสื้อผ้าผู้ชายเต็มไปหมด ข้างตุ๊กตามีกระดาษโน้ตที่คนอื่นฝากน้องชายให้ส่งต่อ กับการ์ดเขียนถึงพี่สาว น่าจะเป็นห้องของลูกชาย
ห้องสีเทามีแต่เสื้อผ้าผู้ใหญ่ น่าจะเป็นห้องนอนของพ่อแม่"
ตอนที่ซวงสี่พูด พ่อแม่ต่างจ้องมองมายังเธอ
พวกเขามองเห็นซวงสี่!
ซูชิงอวี๋เข้าห้องสีฟ้าอย่างเด็ดขาด
แล้วเสียงโกรธเกรี้ยวของพ่อด้านนอกก็สงบลง
กฎข้อเจ็ด
【หากเธอไม่อยากเจอพวกเขา สามารถเข้าห้องนอนแล้วล็อกกลอน พวกเขาจะไม่รบกวนเธอ】
ซูชิงอวี๋กล่าวกับข้างนอก "พ่อคะ แม่คะ หนูกำลังอ่านหนังสือในห้อง จะปิดประตูแล้วนะคะ"
พ่อไม่ได้พูด
แม่พยักหน้าให้เธอ
กฎข้อนี้ถูกต้อง ซูชิงอวี๋ล็อกกลอนประตู
เดินไปที่โต๊ะหนังสือ เธอกางหนังสือออก ในหนังสือมีตัวอักษรประหลาดอ่านไม่ออก
ค้นในห้องเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง ซูชิงอวี๋ไม่พบกฎใด ๆ
ตอนเก้าโมงครึ่งต้องไปเรียนออนไลน์ที่ห้องหนังสือ ในห้องสีฟ้ามีเพียงนาฬิกาปลุก แต่เวลาบนนาฬิกาปลุกยังแสดงแปดโมงเช้า
ทั้ง ๆ ที่เมื่อเธอเข้าดันเจี้ยนมา เวลาบนนาฬิกาในห้องนั่งเล่นก็คือแปดโมง
เป็นไปไม่ได้ที่เวลาผ่านไปไม่ถึงนาที
เวลานี้ผิดปกติอย่างชัดเจน!
ซูชิงอวี๋รู้สึกหัวชาทันที
ถ้าตอนนี้ออกไปดูเวลา อาจถูกพ่อเข้าใจผิดว่าอยากดูโทรทัศน์ ทำให้พ่อโกรธเกรี้ยว
ถ้าไม่ออกไปดูเวลา พลาดเรียนออนไลน์ 9.30 น. เธอก็จะผิดกฎ
ผิดกฎ โทษเบาคือถูกมลทิน โทษหนักอาจถึงตายอย่างผิดธรรมชาติ
ซูชิงอวี๋นึกถึงสายตาพ่อแม่เมื่อครู่ ถาม "ซวงสี่ พ่อกับแม่มองเห็นเจ้าใช่ไหม?"
"ใช่แล้ว"
"แล้วทำไมตอนเจ้าเพิ่งมาถึง พวกมันถึงไม่มองเจ้า?"
ซวงสี่ยืนตรงแข็งทื่อข้างโต๊ะหนังสือ ราวกับหลุดมาจากยุคโบราณ ไม่เข้ากับห้องนี้เลย
"ข้าไม่อยู่ในขอบเขตกฎของพวกมัน ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพวกมัน ที่พวกมันสังเกตเห็นข้า เพราะข้าช่วยเหลือนายหญิง"
"พ่อกับแม่จะโจมตีเจ้าไหม?"
"ภายใต้ขอบเขตของกฎ หากพวกมันตัดสินว่าจำเป็น ก็จะโจมตีข้า"
ซูชิงอวี๋ก้มหน้าครุ่นคิด จำนวนหุ่นกระดาษที่เธอเผามีไม่มาก และหน้าที่ของหุ่นแต่ละตัวก็น่าจะแตกต่างกัน
เมื่อครู่ซวงสี่ช่วยเธอไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าให้ไปดูเวลาในห้องนั่งเล่นอีก อาจดึงดูดความสนใจของพ่อแม่อีกครั้ง
ถึงตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้น ซูชิงอวี๋ก็ไม่รู้
ซวงสี่มีประโยชน์ ตอนนี้ยังไม่ใช่สถานการณ์คับขัน ไม่จำเป็นต้องสละซวงสี่
ซูชิงอวี๋นึกถึงการ์ดเครื่องเซ่นอีกครั้ง
เธอน่าจะเผานาฬิกาข้อมือสตรีวัชช์ร็อง กงสต็องแต็งที่ทำจากกระดาษไปเรือนหนึ่ง
เครื่องเซ่นจะไม่ถูกมลทิน ดังนั้นเวลาข้างบนจึงต้องแม่นยำแน่นอน!