“ฉันไม่ได้หลงทาง” ซูชิงอวี๋กล่าวอย่างใจเย็น พร้อมบอกเส้นทางที่ถูกต้องกลับหอพักพนักงาน
“ฉันจำเส้นทางกลับได้ชัดเจน ถ้าเส้นทางที่ฉันจำกับที่เธอจำไม่ตรงกัน คนที่หลงทางก็คือเธอ” ซูชิงอวี๋สบตากับพนักงานชุดทำงานสีขาวที่ดวงตากระตุกไม่หยุด เบ้าตาของเขาบวมจนผิดรูป เส้นเลือดคั่งขยายตัว
พนักงานคนนั้นรู้สึกผิดจนใจฝ่อ รีบปล่อยมือแล้วถอยหลังอย่างลนลาน กระบอกพ่นน้ำในมือหล่นลงพื้น เครื่องดื่มสีน้ำเงินข้างในซึมออกมา เขารีบโบกมืออธิบาย “ฉันไม่ได้หลงทาง”
ซูชิงอวี๋ก้าวเข้าไปใกล้ “เธอหลงทาง แต่แกล้งทำเป็นว่าไม่ได้หลงทาง”
“ฉันไม่ได้หลงทาง ฉันถูกกลิ่นหอมกลิ่นหนึ่งดึงดูดมาที่นี่” พนักงานคนนั้นพยายามแก้ตัว “เพื่อนร่วมงานต่างก็เพราะกลิ่นหอมนี้จนห้ามใจไม่ให้กินไม่ได้
กลิ่นนี้เหมือนจะมาจากตัวเธอ
เธอป่วยหรือเปล่า?”
พนักงานตรงหน้าถูกกฎควบคุม จึงพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะพิสูจน์ว่าซูชิงอวี๋หลงทางหรือป่วย
ขอเพียงพิสูจน์ได้ข้อใดข้อหนึ่ง เขาก็จะลงมือกับซูชิงอวี๋ได้
“ฉันไม่ได้ป่วยสักหน่อย ร่างกายแข็งแรงดี กินอะไรก็อร่อย”
ที่จริงแล้วซูชิงอวี๋มีอาการปวดประจำเดือนค่อนข้างรุนแรง โดยเฉพาะสามวันแรกของรอบเดือน
ตอนนี้มีเหงื่อเย็นละเอียดผุดขึ้นบนหน้าผากของเธอแล้ว เพียงแต่เมื่ออยู่ในสถานการณ์อันตราย เธอจำเป็นต้องแสดงท่าทีสบาย ๆ
ห้ามเผยความอ่อนแอเด็ดขาด
“จริงหรือเปล่า?” ตัวดูดสองจานที่กระตุกอยู่ในลูกตาของพนักงานทะลุหน้ากากป้องกันสารพิษออกมา ดิ้นยุกยิกจนทะลุเลนส์หน้ากาก