โยวโยวไม่ยอมให้ไร้ใจอยู่กับซูชิงอวี๋ตามลำพัง บนระเบียงมีภาพใบหน้าตัวตลกวาดอยู่ พอภาพใบหน้าตัวตลกลืมตาขึ้นมาเห็นฉากนี้ โยวโยวก็วิ่งออกมาจากห้องของตัวเองทันที
“คุยอะไรกันอยู่เหรอ? พาโยวโยวไปด้วยได้ไหม?”
เขาเกาะประตูกระจกตรงระเบียง แล้วยื่นหน้าออกมา
ไร้ใจไม่พูดอะไรสักคำ เพียงเดินออกจากระเบียง เปิดที่ตรงนั้นให้โยวโยว
โยวโยวส่งเสียงแค็ก ๆ ใส่แผ่นหลังของไร้ใจอยู่สองสามคำ จากนั้นก็วิ่งไปหาซูชิงอวี๋ มุมปากยังมีคราบเลือดที่เช็ดไม่สะอาดติดอยู่
“นายท่าน เมื่อกี้ผมได้ยินที่คุณพูดแล้ว มนุษย์ก็เป็นแค่อาหารรสโอชาก็เท่านั้น คุณทิ้งมนุษย์แล้วมาอยู่กับพวกเราก็ได้นี่” โยวโยวเป่าลมหายใจใส่กระจก จากนั้นใช้นิ้ววาดรูปคนสองคนจับมือกัน “นี่คือผม ส่วนนี่คือนายท่าน พอนายท่านถูกมลพิษ ก็จะกลายเป็นสิ่งประหลาดสยองที่เก่งกาจ แล้วมีจิตสำนึกเป็นของตัวเองเหมือนผม พวกเราสร้างดันเจี้ยนด้วยกัน แล้วกินมนุษย์อย่างมีความสุขได้”
โยวโยวไร้เดียงสาเกินไป ซูชิงอวี๋จึงไม่อยากคุยเรื่องนี้กับเขา
“ฉันกลับไปนอนแล้วนะ” ซูชิงอวี๋ตบหัวโยวโยวเบา ๆ
โยวโยวดึงข้อมือเธอไว้ “แต่ผมเพิ่งออกมาเองนะ”
“นอนดึกแล้วตัวไม่สูง แถมยังมีหมีแพนด้าใต้ตาด้วย” ซูชิงอวี๋ปิดหน้าตัวเอง “ฉันยังอยากโตอีกสักรอบนะ”
คราวนี้โยวโยวถึงยอมปล่อยมือ “ผมก็หวังให้นายท่านอ้วนขึ้นอีกหน่อยเหมือนกัน”
เขายิ้มสดใสร่าเริง
วันออกเดินทางใกล้เข้ามาแล้ว
ซูชิงอวี๋คิดถึงภาพตัวเองเดินอยู่ตรงกลางเพียงลำพัง โดยมีสิ่งประหลาดสยองเจ็ดตนเดินตามหลัง แถมยังเดินอวดโฉมไปทั่ว ราวกับกำลังจะไปตีกับใครสักกลุ่ม